Przepisy ustawy o rachunkowości oraz dwóch ustaw o podatkach dochodowych – od osób fizycznych (PIT) i od osób prawnych (CIT) – określają zasady kalkulacji kosztów amortyzacji. Zawierają zarówno zasady jej naliczania, jak i limity wartościowe, a także dopuszczalne metody i stawki amortyzacji. Stanowią one podstawę sporządzania sprawozdań finansowych oraz – tak przynajmniej sądzili księgowi przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych – kalkulacji kosztów amortyzacji ujmowanych we wnioskach taryfowych.

Spór o stawkę

Do 2017 r., kiedy weryfikacja i zatwierdzanie taryf pozostawały w domenie gmin, przedsiębiorstwa nie miały powodów, aby przypuszczać, że może być inaczej. Także w pierwszych kampaniach weryfikacyjnych po zmianie przepisów nie słychać było głosów kwestionujących wysokość kosztów amortyzacji proponowanych we wnioskach taryfowych. W ostatnich latach sytuacja zaczęła się jednak zmieniać. Regulator coraz częściej przedstawia przedsiębiorstwom propozycje obniżenia stawek amortyzacyjnych, uznawanych przez niego za zbyt wysokie. Są one trudne do odrzucenia, bo od decyzji regulatora zależy zatwierdzenie taryfy. Dotyczy to szczególnie kapitałochłonnych środków trwałych, takich jak przewody sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Jako uzasadnienie regulator zwykle wskazuje długi, często przekraczający 50 lat, okres eksploatacji tych składników majątku. W jego ocenie ma to uzasadniać stosowanie stawek amortyzacyjnych nawet niższych niż 2%. Ks...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?