S7 i granice społecznej akceptacji
Spory wokół nowych inwestycji infrastrukturalnych stały się stałym elementem procesu inwestycyjnego. Przykład planowanej S7 Kraków–Myślenice pokazuje, jak trudno pogodzić potrzeby transportowe z ochroną warunków życia mieszkańców i racjonalnym gospodarowaniem przestrzenią.
Trudno dziś wskazać większą inwestycję infrastrukturalną, która nie wzbudzałaby kontrowersji. Protesty dotyczą zarówno autostrad, obwodnic czy linii kolejowych, jak i inwestycji znacznie mniejszych – chodników, dróg rowerowych, parkingów czy obiektów komunalnych. Każda ingerencja zmienia otoczenie, zajmuje teren i może oznaczać hałas, wyburzenia albo pogorszenie warunków życia części mieszkańców.
Szczególnie wyraźnie widać to na przykładzie planowanego odcinka drogi ekspresowej S7 Kraków–Myślenice. Sprzeciw wobec przedstawionych korytarzy połączył mieszkańców i samorządy z południowej części Krakowa oraz gmin położonych na południe od miasta. Protestujący podnoszą argumenty dotyczące hałasu, ingerencji w tereny zabudowane i przyrodnicze oraz konsekwencji dla ładu przestrzennego.
Problem polega na tym, że w debacie często miesza się ruch tranzytowy z ruchem źródłowo-docelowym. Tymczasem na południowym wlocie do Krakowa bardzo duża część ruchu jest generowana przez mieszkańców aglomeracji dojeżdżających do miasta do pracy, szkół i usług. Nie można więc sprowadzać problemu do tezy, że nowa droga ma jedynie wprowadzić do Krakowa dodatkowy tranzyt.
Mieszkańcy mają prawo domagać się rzetelnych analiz skutków dla zdrowia, środowiska i przestrzeni oraz rzeczywistych konsultacji. Nie oznacza to jednak, że każda propozycja odsunięcia trasy „gdzieś dalej” jest rozwiązaniem racjonalnym. Droga, która ma przejąć ruch z istniejącego korytarza, musi pozostawać z nim funkcjonalnie...
