1 / 15

Średnia lesistość w Unii Europejskiej wynosi 38%. Lesistość Polski wynosząca 29,6% jest poniżej średniej europejskiej ale jest zbliżona do przeciętnej lesistości świata (30,6%). Zdecydowana większość polskich lasów to lasy państwowe. Część terenów leśnych znajduje się też na obszarach miejskich. Okazuje się że to właśnie w Polsce mamy największe lasy miejskie w całej Europie.

W zależności od zastosowanej metodologii Polska znajduje się na 18. (Eurostat) bądź 19. (Bank Światowy) miejscu w Unii Europejskiej pod względem lesistości. Nie ma się czym chwalić. Warto jednak zwrócić uwagę na lasy miejskie – 2 z nich pod względem powierzchni znajdują się na szczycie listy miejskich lasków europejskich.

4-krotnie większy od Central Parku i największy w Europie

Olsztyński Las Miejski jest największym w Europie kompleksem leśnym położonym w granicach miasta. Cały obszar liczący 1 415,87 ha znajduje się w granicach administracyjnych miasta. Kompleks główny obejmuje 1100 ha. Pokaźne rozmiary oraz zróżnicowanie terenu pod względem przyrodniczym i krajobrazowym stanowią ogromny potencjał turystyczno-rekreacyjny lego obszaru. Dawniej las stanowił źródło surowca do budowy domów – jego główną funkcją było zaopatrywanie miasta i okolicy w drewno. Na początku XX w. stał się terenem rekreacyjnym i dziś należy do ulubionych miejsc aktywnego wypoczynku mieszkańców Olsztyna.

Na terenie Olsztyńskiego Lasu Miejskiego znajduje się stanowisko archeologiczne (gród Sanditten – Sądyty). Przez obszar lasu przebiegają cztery szlaki turystyczne PTTK. Wytyczono także wygodne drogi rowerowe oraz trzy tory saneczkowe. W różnych miejscach zbudowane są altany, ławki i parkingi leśne oraz tablice edukacyjne, uzupełniające ścieżki przyrodnicze. Na terenie Olsztyńskiego Lasu Miejskiego znajduje się wiele małych, okresowych zbiorników wodnych, częściowo zmeliorowanych. Przez las przepływają też dwie rzeki: Łyna i Wadąg. Miejski las w Olsztynie jest 4-krotnie większy od Central Parku w Nowym Jorku.

Pozostałość po Puszczy Łódzkiej

Las Łagiewnicki to kompleks leśny położony w granicach administracyjnych miasta Łodzi, zajmujący powierzchnię 1205,45 ha. To największy teren rekreacyjny w tym mieście i jeden z największych kompleksów leśnych znajdującym się w granicach miasta w Europie.

Nazwa lasu pochodzi od osady Łagiewniki powstałej prawdopodobnie już w XI w., pełniącej służebną funkcję wobec grodu w Zgierzu. Las Łagiewnicki położony jest w północno-wschodniej części miasta. Zajmuje obszar 1 205,45 ha.

Las jako jeden z nielicznych o cechach naturalnych będących pozostałością po dawnej Puszczy Łódzkiej (istniejącej na terenie miasta i wokół niego jeszcze 200 lat temu), charakteryzuje się wyżynnym krajobrazem o zróżnicowanej rzeźbie, której wyniosłości wahają się od 215 do 260 m n.p.m. Cały kompleks leży w dorzeczu Bzury, która bierze swój początek u podnóża Wzgórz Łagiewnickich.

W celu spopularyzowania Lasu Łagiewnickiego, a jednocześnie z myślą o ochronie przed „zadeptaniem”, począwszy od roku 1965 wytyczono wiele szlaków pieszych i rowerowych, ścieżki przyrodniczo-leśne oraz umieszczono w wielu miejscach tablice informujące o walorach i historii danego miejsca.

W 1996 z części lasu utworzono rezerwat przyrody Las Łagiewnicki o powierzchni 69,85 ha. Głównym przedmiotem ochrony jest kompleks naturalnych fitocenoz różnorodnych postaci grądu i dąbrowy świetlistej. 31 grudnia 1996 prawie cały kompleks wszedł w skład Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich rozciągającego się pomiędzy Łodzią, Strykowem i Brzezinami.

Prowadzone przez botaników łódzkich badania szaty roślinnej lasu potwierdziły występowanie 542 gatunków roślin naczyniowych, w tym 101 gatunków drzew i krzewów. Mikolodzy szacują liczbę gatunków grzybów na ok. 1000.

Niemal połowę obszaru zajmują dęby szypułkowe i bezszypułkowe – 42%, sosna zwyczajna 27%, brzoza brodawkowata 20%, świerk pospolity 4%, grab pospolity 3% oraz w dalszej kolejności modrzew, olsza, buk zwyczajny, klon zwyczajny, lipa drobnolistna, jodła pospolita, jodła czarna, sosny: czarna, wejmutka, Banksa, daglezja zielona, dąb czerwony, topole: osika i czarna, jesion wyniosły, klony: jawor, polny, srebrzysty, wiązy: szypułkowy, górski, polny, jarzęby: szwedzki, brekinia; robinia akacjowa, brzoza omszona, kasztanowiec zwyczajny, lipa szerokolistna, wierzby, limba. Średni wiek drzewostanu to ok. 80 lat, choć w środkowej i północno-zachodniej części lasu zachowały się dwustuletnie dęby. Do najliczniej występujących krzewów należą czeremcha zwyczajna, kruszyna pospolita, kalina koralowa, szakłak pospolity, jarzębina, leszczyna, bez czarny.

Dla większości Łodzian Las Łagiewnicki jest przede wszystkim łatwo dostępnym miejscem rekreacji, leżącym zaledwie kilka kilometrów od centrum miasta. Piękny, urozmaicony krajobraz, leśny mikroklimat, stawy na Bzurze i Łagiewniczance umożliwiają różnorodny wypoczynek.

Czytaj więcej

Skomentuj