Tereny rekreacyjne (wypoczynkowe) powinny być atrakcyjne możliwie jak najdłużej w ciągu roku. Szczególnego piękna oczekuje się od nich od wiosny do jesieni, kiedy sprzyjająca pogoda zachęca do wypoczynku.
 
Oprócz stosownej infrastruktury socjalnej dla takich obszarów, niezbędnymi ich składnikami są rośliny, zwłaszcza drzewa i krzewy. To one, odpowiednio dobrane i rozplanowane, dzięki harmonii swoich kształtów i barw, w największym stopniu oddziałują pozytywnie na zmysły ludzi, umożliwiając odprężenie i wypoczynek. Spośród krzewów, godnymi uwagi są te kwitnące obficie, od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Proponowane gatunki i odmiany są dostępne w naszych szkółkach oraz centrach ogrodniczych i nie mają specyficznych wymagań glebowych czy właściwości trujących (pomijam hortensje – patrz „Zieleń Miejska” 2009/6, różaneczniki – „ZM” 2010/6 i inne rośliny wrzosowate oraz magnolie, które będą tematem oddzielnych opracowań) i są wystarczająco odporne na mróz. Są to taksony u nas znane i uprawiane, czyli powinny być niezawodne.
Rośliny uszeregowano w kolejności kwitnienia poszczególnych gatunków i odmian, poczynając od wczesnej wiosny. Efekt ozdobny dają krzewy posadzone w grupach, możliwie jak największych, a nie pojedyncze okazy.
 
Luty, marzec, kwiecień
 
Oczar omszony (Hamamelis mollis) kwitnie złocistożółtymi kwiatami od lutego do kwietnia. Wiosną znowu kontynuują kwitnienie forsycje, i rozpoczyna się nowy cykl roczny kwitnących krzewów ozdobnych.
 
Kalina wonna (Viburnum farreri; synonim: V. fragrans – pod tą nazwą bardziej znana) tworzy dość szerokie krzewy do wysokości 2,5 m – w Polsce niższe. Kwiaty w pąku są różowe, później białe, wszystkie płodne, silnie i przyjemnie pachnące, zebrane w krótkich, szczytowych i bocznych kwiatostanach. Rozkwitają bardzo wcześnie, podczas łagodnych zim już nawet w grudniu i styczniu, normalnie w marcu i kwietniu na bezlistnych jeszcze gałązkach.
 
Forsycja pośrednia (Forsythia x intermedia) wyrasta do wysokości 2-3 m. Pędy ma początkowo wyprostowane, później na wierzchołku przewisające. Intensywnie żółte kwiaty zdobią krzewy w końcu marca lub na początku kwietnia, w zależności od przebiegu pogody. Zalecane są szczególnie odmiany ‘Goldzauber’ – o kwiatach złocistożółtych, wytrzymujących wiosenne przymrozki i ‘Lynwood’ – o kwiatach jasnożółtych.
 
Forsycja zwisająca (Forsythia suspensa) to krzewy do wysokości 3 m z mocno przewijającymi gałęziami, nierzadko dotykającymi gleby. W uprawie reprezentowana jest przez odmiany ‘Fortune’a’ i ‘Siebolda’ – odpowiednio o kwiatach żółtych i jasnożółtych.
 
Forsycja ‘Maluch’ (Forsythia intermedia) jest odmianą polską, wyhodowaną w Instytucie Dendrologii PAN w Kórniku. To niski, zwarty krzew o wysokości do 1 m. Kwiaty ma żółte, drobne, gęsto osadzone na pędach, na przełomie marca i kwietnia.
 
Pigwowiec japoński (Chaenomeles japonica) tworzy szerokie, niskie krzewy do wysokości 1 m, z rozpostartymi gałęziami. Ceglastoczerwone kwiaty średnicy 3-4 cm kwitną na przełomie marca i kwietnia.
 
Kwiecień, maj
 
Pigwowiec okazały (Chaenomeles speciosa) w uprawie reprezentowany jest przez odmiany, np.: ‘Nivalis’ o kwiatach czysto białych, ‘Geisha Girl’ – o kwiatach barwy ciemnobrzoskwiniowej, półpełnych, ‘Simonii’ – o kwiatach krwistoczerwonych, półpełnych, ‘Toyo-Nishiki’ – o kwiatach zmiennej barwy – białej, różowej, czerwonej, i inne. Wszystkie kwitną na przełomie kwietnia i maja.
 
Pigwowiec pośredni (Chaenomeles x superba) osiąga wysokość ok. 1 m i silnie się rozrasta. Uprawiane odmiany to m.in.: ‘Crimson and Gold’ – kwiaty ciemnokarminowe z kontrastowo żółtymi pylnikami, ‘Elly Mossel’ – kwiaty ognistoczerwone, powtarza kwitnienie latem, ‘Nicoline’ – kwiaty ognistoszkarłatnoczerwone, ‘Pink Lady’ – kwiaty czysto różówe, ‘Texas Scarlet’ – kwiaty ognistoczerwone. Wszystkie kwitną na przełomie kwietnia i maja.
 
Kalina koreańska (Viburnum carlesii) wyrasta do wysokości 1,5 m. Kwiaty w pąkach są różowe, później różowobiałe, średnicy do 1,5 cm, silnie i przyjemnie pachnące, zebrane w podbaldachy średnicy do 7 cm. Kwitnie na przełomie kwietnia i maja.
 
Migdałek trójklapowy pełnokwiatowy (Prunus triloba) prowadzony na własnych korzeniach w wyniku rozmnażania za pomocą sadzonek pędowych, tworzy szerokie krzewy wysokości do 2,5 m. Jego kwiaty w pąku ciemnoróżowe, później różowe, pełne, w obfitej ilości na przełomie kwietnia i maja, są podobne do małych różyczek. W okres kwitnienia wchodzą bardzo młode okazy, czasami już w szkółce.
 
Tawuła norweska (Spiraea ‘Grefsheim’) tworzy gęste krzewy wysokości ok. 1 m. Kwitnie w drugiej połowie kwietnia lub na przełomie kwietnia i maja. Kwiaty są białe i pokrywają ubiegłoroczne pędy gęsto na całej ich długości.
 
Tawuła wczesna (

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?