Ocena zdrowotności drzew cz. 3

Wśród zróżnicowanego jakościowo drzewostanu miejskiego, dużą grupę stanowią drzewa w złym stanie. Należą do niej przedwcześnie, fizjologicznie przestarzali „weterani”, niezdolni do reakcji na stresy i regeneracji. Zaliczamy tu również drzewa o zdeformowanych korzeniach, koronach, zaniedbane lub źle pielęgnowane. W celu ratowania miejskiego drzewostanu obejmuje się go coraz to skuteczniejszą ochroną prawną, a usunięcie drzewa wymaga zezwolenia i obwarowane jest opłatą administracyjną. Jednocześnie właściciel drzewa (użytkownik gruntu, na którym ono rośnie), odpowiada za szkody spowodowane przez nie. Obłamywanie się gałęzi, rozłamywanie konarów czy wywracanie drzew to potencjalne zagrożenia. Aby skuteczniej przeciwdziałać wypadkom i efektywnie pielęgnować miejski drzewostan, wypracowano liczne metody diagnostyczne. Wykorzystują one wiedzę z wielu dziedzin, nie tylko leśnych i ogrodniczych z dendrologią, entomologią, fitopatologią, ochroną roślin czy fizjologią na czele. Odwołują się też do szerzej rozumianych nauk przyrodniczych, takich jak gleboznawstwo, geologia, klimatologia z meteorologią. Ponadto wymagają wiedzy z zakresu technologii drewna, konstrukcji, wytrzymałości, mechaniki i wielu innych.