Z biogazowni komunalnej na pole
Unia Europejska wciąż polega na imporcie nawozów, nadal ściągając aż 30% z nich z Rosji (te zostały objęte cłami dopiero w połowie ubiegłego roku)! Jednocześnie produkcja i transport nawozów azotowych są bardzo energochłonne i generują znaczne emisje CO₂. Tymczasem ich naturalny i cenny zamiennik jest w naszym zasięgu – mowa tu o pofermencie z biogazowni komunalnych.
Unia Europejska wciąż polega na imporcie nawozów, nadal ściągając aż 30% z nich z Rosji (te zostały objęte cłami dopiero w połowie ubiegłego roku)! Jednocześnie produkcja i transport nawozów azotowych są bardzo energochłonne i generują znaczne emisje CO₂. Tymczasem ich naturalny i cenny zamiennik jest w naszym zasięgu – mowa tu o pofermencie z biogazowni komunalnych.
Teoretycznie układ jest prosty i oparty na zasadzie „win-win”: biogazownie komunalne przetwarzają lokalne bioodpady na zieloną energię, a powstający ubocznie poferment może zasilać lokalne rolnictwo jako pełnowartościowy, odnawialny nawóz. Taki model zamyka obieg materii, gdzie składniki odżywcze wracają z odpadów do gleby, a jednocześnie zmniejsza się zapotrzebowanie na nawozy z surowców kopalnych. Co więcej, pomaga to rozwiązać dwa palące problemy jednocześnie: zagospodarować uciążliwe bioodpady oraz odbudować żyzność wyjałowionych gleb. W Polsce wciąż mamy ogromne połacie gleb słabych i bardzo słabych, którym brakuje materii organicznej. Dostarczenie im pofermentu jako nawozu poprawia strukturę i zawartość próchnicy, przekładając się na lepsze plony i większą odporność gleby na erozję.
Co zatem stoi na przeszkodzie, żeby działo się to w Polsce na większą niż dotychczas skalę? Przecież biogazowni komunalnych w Polsce nadal jest tylko 10. Zanim odpowiemy na to pytanie, powinniśmy jeszcze pochylić się nad tematem samego pofermentu.
