Żywotnikowiec japoński (Thujopsis dolabrata Sieb. et Zucc.) należy do gromady nagozalążkowych (Gymnospermatophyta) i rodziny cyprysowatych (Cupressaceae), czyli do roślin drzewiastych ogólnie nazywanych iglastymi. W stanie naturalnym jest endemicznym gatunkiem Japonii, występującym w górach wysp Hokkaido, Honsiu, Sikoku i Kiusiu, na wysokości 150–2400 m n.p.m. 
Żywotnikowiec osiąga tam wysokość 20–25 m. Pierwsza introdukcja tego drzewa w Europie w Holandii w 1853 r. zakończyła się niepowodzeniem. Ponowne introdukcje w latach 1859 i 1861 w Anglii, a potem w innych krajach Europy dały wynik pozytywny. Do Polski, do Arboretum Kórnickiego, żywotnikowiec wprowadzili Jan i Tytus Działyńscy w 1876 r. Obecnie znajduje się w zbiorach nieomal wszystkich polskich ogrodów botanicznych i arboretów oraz w wielu parkach w zachodniej części kraju. Na przykład w parku pałacowym w Kłaninie w powiecie puckim okaz odmiany pstrolistnej (T. dolabrata ‘Variegata’) ma wysokość 12 m i obwód 99 cm, a pień drugi wyrosły na wysokości 20 cm strzały pierwotnej ma obwód 51 cm.

Opis gatunku

W Polsce tworzy drzewa do wysokości około 13 m, o jednym lub kilku pniach oraz wysokości 4–8 m. Wachlarzowato rozgałęzione zielone pędy pokrywają łuski większ...

Plus

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?

Wykup dostęp — 5,00 zł
Płatności obsługują: PayU BLIK

Masz już dostęp do tego artykułu?

Podaj adres e-mail użyty przy zakupie — wyślemy Ci nowy link dostępu.