Prezes Tramwajów Warszawskich wybrany na członka zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Transportu Publicznego

24 września 1928 r., na posiedzeniu komitetu dyrekcyjnego Związku Międzynarodowego, uchwalono większością głosów, że w 1930 r. gospodarzem XXII Kongresu będzie stolica Polski – Warszawa.

Według stanu z 1930 r. w Warszawie długość torów wynosiła ponad 177 km (doliczając bocznice oraz tory postojowe w zajezdniach było to nieco ponad 203 km). Stan taboru wynosił: 366 wagonów silnikowych oraz 291 wagonów doczepnych oraz 14 wagonów doczepnych letnich (pochodzących z trakcji konnej). Tramwajarze dysponowali pięcioma zajezdniami tramwajowymi, spośród których trzy były otwarte jeszcze w czasach trakcji konnej: “Muranów” (1881), “Mokotów” (1882) i “Wola” (1903) oraz dwoma, które oddano do użytku w latach dwudziestych: “Praga” (1925) i “Rakowiec” (1930). Ponadto Tramwaje posiadały własną elektrownię (1908), którą sukcesywnie modernizowano i rozszerzano. W 1929 r. powstała pierwsza podstacja zlokalizowana na ówczesnym przedmieściu Praga (na terenie tamtejszej zajezdni tramwajowej przy ul. Kawęczyńskiej).

Zarząd Związku Przedsiębiorstw Komunikacyjnych w Polsce wychodził z założenia, że kongres w Warszawie powinien się wyróżnić od dotychczasowych kongresów, aby mógł być na długo zapamiętany. Zaproponowano zorganizowanie, bezpośrednio po kongresie, międzynarodowej wystawy komunikacyjnej co spotkało się z aprobatą.

Na potrzeby kongresu zaprojektowano specjalny znaczek pocztowy, którego można było użyć do korespondencji wysyłanej w dniach kongresu oraz okrągłą przypinkę, którą otrzymywał każdy uczestnik wraz z osobą towarzyszącą.

Na czas trwania obrad XXII Kongresu tramwaje kursujące po Warszawie przybrano chorągiewkami w barwach Polski i państw, biorących udział w kongresie.

Ciekawostką był fakt, że w czasie kongresu (a było to 97 lat temu) zorganizowano słuchawkowy system tłumaczeń na niemiecki i francuski.

Wystawa komunikacyjna odbyła się na terenie Targów Poznańskich.