Różnorodność odpadów i opakowań powstających w zakładach przemysłowych komplikuje ich recykling i podnosi koszty zagospodarowania. Rozwiązaniem nie musi być jednak wyłącznie szukanie kolejnego odbiorcy odpadu. Coraz częściej chodzi o przeprojektowanie całego procesu i ograniczenie ilości powstających odpadów.
To samo opakowanie może być w jednej gminie kierowane do żółtego pojemnika, w drugiej z niego wykluczane, a w trzeciej mieszkaniec może otrzymać zalecenie, aby zawieźć je do PSZOK. Zdaniem Jacka Wodzisławskiego z Fundacji RECAL taki system trudno uznać za przyjazny mieszkańcom i skuteczny z punktu widzenia recyklingu.
Włączenie jednorazowych opakowań szklanych do systemu kaucyjnego nie musi oznaczać wzrostu całkowitego poziomu recyklingu szkła. Zdaniem Piotra Kardasia, sekretarza generalnego Związku Pracodawców Polskie Szkło, najważniejszym celem powinno być odzyskanie jak największej ilości stłuczki ze wszystkich rodzajów opakowań, a nie stworzenie bardzo skutecznego systemu dla jednej wybranej grupy butelek
Dalsze odkładanie reformy rozszerzonej odpowiedzialności producenta może pogłębiać problemy wywołane zmianami na rynku odpadów opakowaniowych. Zdaniem Marcina Benbenka, prezesa Zarządu KOM-EKO, zamiast kolejnych sporów o idealny model ROP należy przyjąć rozwiązanie znajdujące się obecnie na stole, a później poprawiać je w praktyce.
System kaucyjny ograniczył ilość butelek PET i puszek trafiających do miejskiego systemu gospodarki odpadami, ale nie zdjął z gmin odpowiedzialności za osiąganie poziomów recyklingu. Zdaniem Marka Kabacińskiego, prezesa MPO Kraków, rodzi to coraz większy problem ekonomiczny.










