![ad1a POLECO 2027 [09.09-07.10.26]](https://portalkomunalny.pl/wp-content/uploads/2026/09/baner-na-portal-1320x250.jpg?pas=516428822609160639)
Łącznie artykułów: 1350.
Trwa modernizacja parku Akcji „Burza”, w którym znajduje się Kopiec Powstania Warszawskiego. Jednym z najważniejszych elementów zagospodarowania krajobrazowego jest przyroda, która przez dekady rozwijała się na gruzach i spontanicznie zajmowała teren kopca. Przyroda ruderalna jest i pozostanie wyjątkową atrakcją tego miejsca.
Obserwowanym obecnie trendem, który bardzo korzystnie wpływa na kondycję ciekawych zakątków w polskich aglomeracjach miejskich, jest poszukiwanie i podkreślanie ich charakterystycznych cech. Dobrym i wieloaspektowym tego przykładem jest realizacja przez poznańską Fundację Barak Kultury projektu pt. „Rusałka – jezioro, które łączy”.
Od początku lat 70. XX w. w celu ograniczenia ujemnych wpływów gospodarki człowieka na zasoby przyrody zaczęto wypracowywać różnego rodzaju międzynarodowe uregulowania prawne dotyczące m.in. ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków zagrożonych. Warto je poznać z uwagi na to, że tego rodzaju miejsca i przestrzenie znajdują się także na obszarach naszych miast.
Pod pojęciem „transformacja systemu ciepłownictwa” kryje się realna technologicznie oraz możliwa do sfinansowania ścieżka transformacji ciepłowni wykorzystujących węgiel w kierunku znaczących udziałów OZE. W obliczu szantażu gazowego Rosji i kryzysu energetycznego coraz bardziej możliwa staje się teza o przejściu z węgla – bez udziału gazu jako tzw. paliwa przejściowego lub z jego minimalnym udziałem – do OZE.
Stan techniczny placów zabaw dla dzieci w Polsce w aspekcie ochrony zdrowia najmłodszych pozostawia wiele do życzenia. Pełna ekspozycja na słońce, brak cienia, betonowe nawierzchnie i nagrzewające się elementy małej architektury nie sprzyjają zabawie, a wręcz szkodzą. Tego rodzaju miejsca powinny wspomagać rozwój naturalnego potencjału dzieci, edukować, wpływać na podniesienie kondycji fizycznej oraz uwrażliwiać na przyrodę.
Przemiany związane ze zmianami klimatycznymi wymagają nowego podejścia do zarządzania zielenią i lasami. To samo dotyczy sposobu prowadzenia dialogu społecznego oraz informowania o działaniach zarządców zieleni.
Energetykę polską w 2022 roku zdominowało kilka kluczowych haseł: ciągłość dostaw paliwa, wzrost cen, niezależność i stabilność systemu przesyłowego. Wciąż pozostają, oczywiście, aktualne wszelkie aspekty związane z osiąganiem celów klimatycznych i zmniejszaniem emisji z energetyki. Jednak trwająca wojna w Ukrainie przesunęła akcenty w publicznej dyskusji przede wszystkim na to, jak uniezależnić system energetyczny od innych państw.
Zmiany w bioróżnorodności w miastach związane są nie tylko z modyfikacjami w formach zagospodarowania przestrzeni miejskiej czy sposobu jej wykorzystania, ale również ze zmianami klimatycznymi. Odpowiednie rozpoznawanie zmian oraz zagrożeń z nich wynikających jest bardzo istotne ze względu na konieczność podejmowania właściwych działań adaptacyjnych, których efektywne wykonanie czasem wymaga wielu lat. Często zmiany te są trudne do uchwycenia w początkowej fazie, dlatego z pomocą może przyjść ich monitorowanie z wykorzystaniem satelitów z czujnikami spektralnymi.
Trudno znaleźć samorząd, który nie ma albo nie planuje inwestycji w fotowoltaikę. Chociaż nie jest to panaceum na problemy energetyczne czy finansowe lokalnych władz, stanowi ważny segment ich dochodów, przyszłej niezależności energetycznej i prawdziwej ekologii. I pewnie dlatego samorządowcy, patrząc na fotowoltaikę w okularach przeciwsłonecznych, dostrzegając jej słabe strony i widząc mocne, wpisują ją masowo do miejscowych strategii rozwoju.
W roku 1928 w japońskiej Okayamie urodził się dr Akira Miyawaki, botanik, który w latach 70. opracował na Yokohama National Uniwersity metodę ponownego zalesiania zdegradowanych przestrzeni miejskich. Koncepcja lasów Miyawakiego, zwanych również kieszonkowymi lub szybko rosnącymi, zyskuje na popularności na całym świecie, zwłaszcza w Azji. Obecnie, w dobie zmian klimatycznych, warto przyjrzeć się tej metodzie.
Nie zabrakło paliw, miasta polskie nie poznały, co to blackout, kaloryfery nie przestały grzać, uchodźcy nie okazali się balastem, który rozsadził polską politykę społeczną, nie stanęły inwestycje – słowem: nie spełniły się czarne scenariusze, których obawialiśmy się najbardziej w chwili rosyjskiej agresji na Ukrainę. Ale to wcale nie oznacza, że przez skutki konfliktu przebrnęliśmy „suchą stopą”.
Temat wód opadowych był już wielokrotnie poruszany na łamach tego wydawnictwa i nie bez przyczyny. Gwałtowne, nawalne opady deszczu na terenach zurbanizowanych nieraz przyczyniły się do wystąpienia istnych powodzi, skutecznie paraliżujących miasto. Nasz klimat jednak nie jest aż tak nieprzyjazny. Jak radzą sobie kraje azjatyckie, gdzie występuje klimat zwrotnikowy monsunowy z dłuższymi okresami deszczów i tajfunów?
24 lutego minie rok od dnia, gdy Rosja dokonała inwazji na Ukrainę. To największy konflikt zbrojny w Europie od czasu zakończenia zimnej wojny. Jego przebieg wskazał na strategię prowadzenia nowoczesnych działań wojennych, w której ataki na ludność cywilną i obiekty zapewniające normalne funkcjonowanie społeczeństwa stały się obecnie jednym z najważniejszych celów agresora.
Przepisy regulują sposoby rejestracji i zarządzania różnymi rodzajami emisji. Pozwolenia emisyjne to szczególna forma zgody na emisję z instalacji.
Zasady regulujące przebieg postępowania administracyjnego znajdują się w Kodeksie postępowania administracyjnego z 1960 r. W swoim pierwotnym brzmieniu nie uwzględniał on możliwości, jakie dają współczesne środki komunikacji. W związku z tym ustawa ta była wielokrotnie nowelizowana. Chodziło o dostosowanie prawa do zmieniających się warunków technologicznych i cywilizacyjnych.
Na samym początku bieżącego roku u legislacyjnych bram pojawiła się nowa wersja projektu ustawy nowelizującej tytułowy akt prawny. Interesujący nas projekt ma na celu przeniesienie do rodzimego porządku prawnego regulacji zawartych w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (dalej: dyrektywa 2184).
Według raportu Najwyższej Izby Kontroli, Polska nie ma możliwości dotrzymania terminu usunięcia materiałów zawierających azbest, ustalonego na koniec 2032 r. Po ponad 12 latach od uchwalenia „Programu usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest stosowanych na terytorium Polski” usunięto zaledwie niecałe 17% z ok. 8,5 mln ton zinwentaryzowanych wyrobów azbestowych.
Projektowanie terenów zieleni jest doskonałym pretekstem do uwzględnienia potrzeb pozaludzkich użytkowników parków i skwerów. Żyjemy w coraz bardziej uporządkowanych przestrzeniach, które nie sprzyjają zwierzętom. Koszone trawniki, otwarte przestrzenie czy dokładnie uszczelnione budynki nie są miejscami, w których notowane są duże ilości miejskiej fauny.
Coraz częściej łamią prawo w miastach i nie są za to w żaden sposób karane. Jakby tego było mało, człowiek nie tylko sankcjonuje ich naganne zachowanie, ale wręcz dba o tych „przestępców”. Ich postępowanie usprawiedliwia jedynie fakt, że kiedyś to oni byli władcami obszarów, które teraz zajął człowiek.
W połowie stycznia Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wystosowało pismo do przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych z wezwaniem „do złożenia informacji według załączonych do niniejszego wezwania tabel, w przedmiocie: kosztu podatku od nieruchomości, kosztu opłat dzierżawnych, kosztu opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska / korzystanie ze środowiska / usług wodnych – za wodę i ścieki, całkowitej otrzymanej od gminy wielkości dopłat do cen wody i ścieków, całkowitej wartości obniżenia kosztów wynikającej ze zwolnienia z całości lub części podatku od nieruchomości za lata 2006–2022 w terminie 14 dni od daty otrzymania”.
W wyniku wejścia w życie przepisów Ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne samorządy gminne oraz branża wodociągowo-kanalizacyjna stanęły przed nowym wyzwaniem, którym jest ustalenie sposobu pobierania opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, czyli tzw. deszczówki, do kanalizacji. Po wejściu w życie nowego Prawa wodnego uległa bowiem zmianie definicja ścieków, z której wyjęte zostały właśnie wody opadowe i roztopowe.
Zmiana klimatu i groźba suszy – to jeden z najbardziej palących powodów, dla których pilnie powinniśmy zająć się w Polsce sprawą ponownego wykorzystania wody ze ścieków. Ułatwić to mają nowe regulacje unijne.
Woda ze swej natury przeciekała, przecieka i będzie nam przeciekać przez palce. I to zarówno w naszym domu, w naszej pracy, w budynku urzędu, jak i np. na działce pod miastem. Jedyne co możemy i powinniśmy zrobić, to maksymalnie ograniczyć jej straty, szczególnie teraz, gdy zaczyna jej realnie brakować. I na szczęście robimy to coraz częściej i coraz lepiej. Każdy z nas na własną miarę, zgodnie z własnymi możliwościami finansowymi, pomysłami i zapałem. Ale jak ma to zrobić gospodarz ogromnego domu, którym jest samorząd?
Według danych ze Spisu Powszechnego 2021, na terenie kraju usytuowanych było ponad 15,34 mln mieszkań, z czego zamieszkanych było 13,49 mln. Oznacza to, że ok. 1,85 mln mieszkań w Polsce, tj. aż 12,1%, pozostawało niezamieszkałych.
Ministerstwo Klimatu i Środowiska od ponad 2 lat przygotowuje specjalną ustawę w celu wzmocnienia klimatycznego wymiaru polityki miejskiej. Będzie z niej wynikać m.in. obowiązek przygotowywania Miejskich Planów Adaptacji dla miast o liczbie mieszkańców co najmniej 20 000.
