Ślazowiec pensylwański (Sida hermaphrodita Rusby) jest cennym gatunkiem energetycznym. O jego dużej wartości świadczy m.in. niska wilgotność (w granicach dwudziestu paru procent) zbieranej zimą masy. Osiągnięcie sukcesu w postaci wysokich, dobrej jakości plonów w głównej mierze zależy od plantatora.

Fot. 1 Roślina ślazowca pensylwańskiego porażona przez zgniliznę twardzikową
Podobnie jak wszystkie gatunki wieloletnie, również ślazowiec pensylwański wymaga właściwego doboru stanowiska i starannej uprawy. Stanowisko pod ślazowiec musi być wolne od chwastów. Tylko takie pozwoli na ograniczenie pracochłonnych zabiegów odchwaszczających, chroniących wolno rosnące siewki ślazowca przed zagłuszeniem przez chwasty. W wyborze przedplonu należy pominąć słonecznik i rośliny krzyżowe ze względu na możliwość wystąpienia wspólnej choroby – zgnilizny twardzikowej (Sclerotinia sclerotiorum). Porażenie ślazowca zgnilizną twardzikową może prowadzić do znacznego obniżenia plonów, spowodowanego zamieraniem roślin. Rośliny chore wyróżniają się w łanie brunatnym zabarwieniem, następnie dochodzi do łamania się pędów tuż przy powierzchni gleby (fot. 1). Wewnątrz pędów, u ich podstawy widoczne są sklerocja patogena (fot. 2).
Możliwość wytworzenia przez roślinę wysokiego plonu biomasy pociąga za sobą konieczność dostarc...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?