Taryfy wodne na rozdrożu
Procedowane zmiany przepisów taryfowych ponownie otwierają dyskusję o modelu regulacji cen usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Zmiany legislacyjne koncentrują się dziś głównie na przesunięciu kompetencji regulacyjnych. Tymczasem kluczowym wyzwaniem pozostaje stworzenie takich zasad kalkulacji taryf, które zapewnią jednocześnie ochronę odbiorców i finansowanie niezbędnych inwestycji.
Procedowane zmiany przepisów taryfowych ponownie otwierają dyskusję o modelu regulacji cen usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Zmiany legislacyjne koncentrują się dziś głównie na przesunięciu kompetencji regulacyjnych. Tymczasem kluczowym wyzwaniem pozostaje stworzenie takich zasad kalkulacji taryf, które zapewnią jednocześnie ochronę odbiorców i finansowanie niezbędnych inwestycji.
Na różnym etapie prac legislacyjnych w Sejmie są dwa akty prawne dotyczące zmian zasad stanowienia, weryfikacji i zatwierdzania taryf. Pierwszy to projekt senacki złożony już w Sejmie. Drugi, przygotowywany przez rząd, jest w ostatniej fazie prac przed przekazaniem do Sejmu. W uzasadnieniu drugiego projektu można wyczytać, że jego zasadniczym celem jest częściowy powrót do uregulowań obowiązujących przed wejściem w życie przepisów ustawy z 27 października 2017 r. Samorządy wskazują, że w ówczesnym stanie prawnym były zapewnione odpowiednia elastyczność i szybkość postępowań w sprawie zatwierdzania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Ponadto celem proponowanych zmian ustawy ma być także decentralizacja zadań w zakresie gospodarki wodno-ściekowej z poziomu regionalnego (dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej – RZGW, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – PGW WP) na poziom lokalny – gminny w celu lepszego dostosowania realizowanych zadań w tym zakresie do uwarunkowań lokalnych.
