Planowanie pod linijkę: Wątpliwości samorządów i przedsiębiorców
Nowe zasady wyznaczania obszarów uzupełnienia zabudowy miały uporządkować proces planowania i wzmocnić ład przestrzenny. W praktyce jednak coraz wyraźniej widać, że przyjęta metodologia budzi poważne wątpliwości – po stronie zarówno samorządów, jak i środowiska gospodarczego.
Rozporządzenie określające sposób wyznaczania obszarów uzupełnienia zabudowy (ouz) w planie ogólnym wprowadza precyzyjne, techniczne kryteria – od minimalnej liczby budynków, przez odległościowe bufory, po matematyczny limit rozszerzenia granic. Choć intencją ustawodawcy było ograniczenie rozpraszania zabudowy i racjonalne gospodarowanie przestrzenią, praktyka stosowania tych przepisów pokazuje, że ich sztywność może generować istotne napięcia interpretacyjne i rozwojowe. Zastrzeżenia wobec aktu wykonawczego formułują zarówno przedstawiciele gmin wiejskich, jak i organizacje reprezentujące przedsiębiorców, wskazując na ryzyko nadmiernego ograniczenia elastyczności planistycznej.
