Miliard złotych rocznie bez redukcji emisji

Projekt przewiduje stopniowe wprowadzanie obowiązku umarzania uprawnień do emisji: od 25% zweryfikowanych emisji pochodzenia kopalnego w 2031 r., przez 50% w 2032 r. i 75% w 2033 r., do 100% od 2034 r. Obowiązek ten obejmie instalacje o przepustowości powyżej 3 ton odpadów na godzinę. Spalanie odpadów zostanie przy tym ujęte jako odrębna pozycja w załączniku I do dyrektywy¹. Komisja przewidziała również możliwość odroczenia objęcia spalarni systemem do 2035 r. Państwo członkowskie musi jednak spełnić dwa z trzech warunków: stosować krajowy podatek od emisji ze spalania odpadów, realizować cele recyklingu lub osiągać cel ograniczenia składowania do 10%. W praktyce możliwość skorzystania z odroczenia wyłącznie na podstawie realizacji celów odpadowych dotyczy ośmiu państw – Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Włoch, Luksemburga, Holandii i Słowenii. Polska nie spełnia obecnie ani drugiego, ani trzeciego warunku. Rozważanie odroczenia wiązałoby się zatem z koniecznością wprowadzenia własnego podatku. Trudno uznać takie rozwiązanie za rzeczywistą ochronę przed wzrostem kosztów, skoro obie opłaty – unijna i krajowa – ostatecznie obciążą mieszkańców.

Rola Polski w negocjacjach

Publikacja projektu rozpoczyna proces legislacyjny, w którym własne stanowiska przyjmą Rada UE i Parlament Europejski. W Parlamencie prace prowadzi komisja ENVI, a sprawozdawcą jest Peter Liese. Ostateczny kształt przepisów zostanie uzgodniony w trilogu, czyli negocjac...