Barbula (Caryopteris Bunge) należy do rodziny werbenowatych (Verbenaceae). Znanych jest ok. 10 gatunków występujących naturalnie we wschodnich Chinach oraz w południowej i środkowej Japonii. Rosną tam najczęściej na terenach górzystych, na obrzeżach dróg, na brzegach strumieni oraz innych zbiorników wodnych.

W Europie zwróciły na sobie uwagę w latach 30. ubiegłego wieku. W Polsce są już także uprawiane. Zdobią je błękitne – w różnych odcieniach kwiaty, w końcu lata, gdy krzewów kwitnących jest mało. Dlatego zasługują na rozpowszechnienie w uprawie.

OPIS RODZAJU, GATUNKU I ODMIAN

W ojczyźnie są to niskie krzewy, w Europie tylko w miejscach o łagodnym, sprzyjającym klimacie, częściej jako podkrzewy (półkrzewy). Podczas surowych zim w różnym stopniu podmarzają lub przemarzają, ale gdy gleba jest ściółkowana, to z części podziemnych dobrze regenerują (odrastają). Liście są ułożone naprzeciwlegle, jajowate do lancetowatych, na górnej stronie szarozielone, białoszaro filcowate, całobrzegie do grubo piłkowanych. Kwiaty są wargowe z krótką rurką i pięciopłatkową gardzielą, jasnofioletowobłękitne lub lawendowe, wyrastają z kątów liści i zebrane są w nibybaldaszkach, kwitną w końcu lata do jesieni. Owocem jest czteroskrzydłowa drobna torebka. Stosunkowo często uprawiana jest barbula k...

Plus

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?

Wykup dostęp — 5,00 zł
Płatności obsługują: PayU BLIK

Masz już dostęp do tego artykułu?

Podaj adres e-mail użyty przy zakupie — wyślemy Ci nowy link dostępu.