Czy opakowanie może zmniejszać ilość odpadów?

Każdego roku jedna trzecia światowej produkcji żywności jest marnowana. Marnotrawstwo żywności pozostaje jednym z najsłabszych ogniw wielu łańcuchów dostaw. Wystarczy pomyśleć o pomidorze zgniecionym podczas transportu, który uszkadza inne produkty w opakowaniu, albo o kruchym wyrobie spożywczym, który nie dociera do odbiorcy w stanie nadającym się do sprzedaży, ponieważ pudełko nie wytrzymało nacisku ułożonych na nim kolejnych opakowań. W skali pojedynczej dostawy są to incydenty. W skali globalnej – miliony podobnych przypadków i 1,3 mld ton odpadów spożywczych.

Skala strat

Gdyby odpady spożywcze porównać z krajami, byłyby trzecim co do wielkości emitentem gazów cieplarnianych – za USA i Chinami – z emisją CO₂ wynoszącą ponad 3,3 mld ton. Oznacza to ogromne straty zasobów, energii i kapitału, ponoszone na kolejnych etapach produkcji, przetwórstwa, transportu, handlu i konsumpcji. Problem nie omija również Polski. Według projektu badawczego PROM, w którym uczestniczyły m.in. IOŚ-PIB, SGGW i Federacja Polskich Banków Żywności, w Polsce rocznie marnuje się niemal 5 mln ton żywności. Największa część tego strumienia powstaje w gospodarstwach domowych, ale straty występują na wszystkich etapach łańcucha – od produkcji i przetwórstwa, przez handel i gastronomię, po transport oraz magazynowanie. Właśnie dlatego dyskusja o opakowaniach nie powinna ograniczać się wyłącznie do ilości materiału, który staje się odpadem, lecz obejmować także ich rolę w...