Eksmisja z lokali mieszkalnych
Plus
Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!
Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?
Wykup dostęp — 5,00 zł
Płatności obsługują:
PayU
BLIK
Analizując rozwiązania normatywne przewidziane w kolejnych ustawach dotyczących lokali mieszkalnych, należy zauważyć, że nie zawsze występowała ochrona przed eksmisją z lokalu mieszkalnego bez zapewnienia pomieszczenia, do którego ma nastąpić przekwaterowanie. Według Ustawy z 30 stycznia 1959 r. – Prawo lokalowe (DzU nr 10, poz. 59, ze zm.) eksmisja następowała w trybie egzekucji administracyjnej. W sytuacji, gdy osobie wezwanej do opuszczenia lokalu przysługiwało prawo do lokalu zastępczego, organ administracji państwowej był zobowiązany takowy wskazać, w pozostałych zaś przypadkach – pomieszczenie zastępcze.
Zakaz eksmisji „donikąd” (bez zapewnienia pomieszczenia, do którego ma nastąpić przekwaterowanie) przewidywała również Ustawa z 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe (DzU z 1987 r. nr 30, poz. 87, ze zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 wskazanej ustawy najemca, który utracił tytuł prawny do dalszego zajmowania lokalu mieszkalnego, miał prawo otrzymać od organu administracji państwowej pomieszczenie zastępcze. Brak wolnych pomieszczeń w dyspozycji organów państwowych powodował znaczne, niekiedy wieloletnie odraczanie wykonania wyroków eksmisyjnych.
Zasadniczych zmian dokonano w Ustawie z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (DzU nr 105, poz. 509, ze zm.). Po pierwsze, wykonywanie wyroków eksmisyjnych poddano egzekucji sądowej. Po ...
Plus
Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!
Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?
Wykup dostęp — 5,00 zł
Płatności obsługują:
PayU
BLIK
Masz już dostęp do tego artykułu?
Podaj adres e-mail użyty przy zakupie — wyślemy Ci nowy link dostępu.
