„Fit for 55”: między ambicją legislacyjną a realiami

Pakiet „Fit for 55” stanowi obecnie jeden z najważniejszych instrumentów unijnej polityki klimatycznej. Nie ogranicza się wyłącznie do zmian prawnych, lecz obejmuje cały zestaw działań dotyczących energetyki, efektywności energetycznej, transportu, budownictwa, systemu handlu emisjami oraz zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w miksie energetycznym. Zaproponowany przez Komisję Europejską 14 lipca 2021 r., ma charakter wieloletni. Dlatego rok 2026 jest dobrym momentem, by spojrzeć na stan realizacji celów i ocenić, czy Europa rzeczywiście zbliża się do założeń wyznaczonych na 2030 r., czy dopiero buduje podstawy konieczne do ich osiągnięcia. Kluczowe pytanie dotyczy nie tylko skali ambicji, lecz przede wszystkim efektywności wdrażania działań przez państwa członkowskie. Rok 2030 może okazać się terminem bardzo wymagającym, szczególnie dla krajów, które później rozpoczęły transformację lub startują z mniej korzystnej pozycji. O sukcesie „Fit for 55” nie przesądzi sama legislacja, lecz zdolność państw do rozwoju infrastruktury, zwiększania mocy wytwórczych, poprawy efektywności energetycznej i ograniczania emisji w sektorach, w których zmiany są najtrudniejsze.

OZE: widoczny postęp, nierówne tempo

„Fit for 55” nie był jedynie korektą dotychczasowej polityki klimatycznej Unii Europejskiej. Można go traktować jako próbę jej całościowego przyspieszenia. W praktyce oznaczało to równoczesne oddziaływanie na trzy główne obszary transform...