Inwazyjne gatunki obce (IGO) są jednym z pięciu najważniejszych bezpośrednich czynników powodujących utratę różnorodności biologicznej – obok zmian w użytkowaniu gruntów i mórz, bezpośredniej eksploatacji gatunków, zmiany klimatu i zanieczyszczeń. Tymczasem wnioski z kontroli NIK-u są jednoznaczne – Polska jest bezbronna wobec gatunków inwazyjnych. Rośliny i zwierzęta spoza rodzimego ekosystemu, sprowadzane przypadkowo lub celowo przez człowieka, coraz skuteczniej wypierają lokalne gatunki, zagrażają gospodarce, a niekiedy także zdrowiu ludzi. W odpowiedzi na rosnące zagrożenie i potrzebę regulacji kwestii IGO w 2021 roku przyjęto w Polsce ustawę o gatunkach obcych. Nowe przepisy miały stworzyć spójny system reagowania, jednak, jak pokazuje najnowszy raport Najwyższej Izby Kontroli, system ten jest pełen luk, niewystarczająco działa w praktyce, a samorządy są często pozostawione same sobie.

Litera prawa

Prawne podstawy do walki z IGO w Unii Europejskiej powstały w 2014 roku wraz z przyjęciem rozporządzenia 1143/2014. Dokument ten zobowiązał państwa członkowskie do stworzenia mechanizmów zapobiegania introdukcji IGO, ich wczesnego wykrywania, szybkiej eliminacji i długofalowej kontroli. W Polsce prawo to zostało implementowane Ustawą z 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych. Przepisy regulują nie tylko sposoby zwalczania IGO, ale też kwestie w...
Plus

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?

Wykup dostęp — 5,00 zł
Płatności obsługują: PayU BLIK

Masz już dostęp do tego artykułu?

Podaj adres e-mail użyty przy zakupie — wyślemy Ci nowy link dostępu.