Obszary podmiejskie i wiejskie a zielona struktura regionu
Przestrzeń podmiejskich wsi szybko się zmienia, ale zamiast nowej jakości rodzi się chaos. Odrzucono lokalne wzorce i sprawdzone rozwiązania budowlane, zastępując je przypadkową, „miejską” nowoczesnością. Inwestycje nastawione na szybki zysk ignorują dziedzictwo i tradycję, a krajobraz staje się ziemią niczyją: zabudowaną byle jak, bez tożsamości i bez zakorzenienia w miejscu, w którym żyją ludzie.
Przestrzeń podmiejskich wsi szybko się zmienia, ale zamiast nowej jakości rodzi się chaos. Odrzucono lokalne wzorce i sprawdzone rozwiązania budowlane, zastępując je przypadkową, „miejską” nowoczesnością. Inwestycje nastawione na szybki zysk ignorują dziedzictwo i tradycję, a krajobraz staje się ziemią niczyją: zabudowaną byle jak, bez tożsamości i bez zakorzenienia w miejscu, w którym żyją ludzie.
Spontaniczny rozwój zabudowy powoduje konkretne zagrożenia i straty w zagospodarowaniu przestrzennym: potęguje chaos funkcjonalno-przestrzenny i kompozycyjny, nieracjonalność w zagospodarowywaniu terenów, utrudnia modernizację zagospodarowywania obszarów wiejskich w przyszłości, powoduje zużycie obszarów krajobrazu otwartego na cele inwestycyjne, co z kolei uniemożliwia skuteczną ochronę walorów przyrodniczo-krajobrazowych, zwłaszcza w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów prawnie chronionych. Przestrzeń wiejska w pobliżu miast jest różnorodna architektonicznie, synkretyczna funkcjonalnie, heteromorficzna strukturalnie, wieloraka społecznie, chaotyczna kompozycyjnie i nieuporządkowana elementarnie. Przenikają się tu style architektoniczne, trendy urbanistyczne i decyzje administracyjne. Wobec przyspieszonego rozwoju gospodarczego można się spodziewać, że tereny strefy podmiejskiej w najbliższej przyszłości ulegną przestrzennemu rozszerzeniu. W związku z tym konieczne stanie się doprecyzowanie odpowiedniej polityki przestrzennej w celu zachowania ładu przestrzenne...
