Odpady pod parą
Pojęcie „recyklingu chemicznego” nie ma formalnej definicji, ale opisuje procesy, które mogą przełamać ograniczenia recyklingu mechanicznego. Zgazowanie parą wodną przekształca frakcję organiczną w czysty syngaz, pozostawiając koncentrat surowców mineralnych i metalicznych.
Spróbujmy być przez chwilę inżynierem, stojącym pomiędzy dwoma zwałowiskami – rudy i odpadów. Jego zadaniem jest pozyskać określone składniki z tych zwałowisk. Czy będzie zastanawiał się, co jest odpadem, a co nie? Nie powinien, ponieważ pojęcie odpadu ma charakter emocjonalny (nie przyrodniczy) i określa stosunek osoby do materii, której ta osoba się pozbywa (albo powinna się pozbyć). Natomiast słowo „recykling” sugeruje mu, aby zajął się zwałowiskiem, które określiliśmy jako odpady. Kolejnym słowem jest „chemiczny”. Odnosi się ono do natury i właściwości substancji, a szczególnie do ich wzajemnych przemian. Jeżeli więc, pozyskując pewne składniki, nie zmienimy ich chemicznego indywidualizmu (w trakcie, a przede wszystkim finalnie), recykling nie będzie miał chemicznego charakteru i będzie po prostu recyklingiem. A więc „recykling chemiczny” byłby pozyskiwaniem składników (materii, nie energii) z odpadów, ze zmianą ich indywidualizmu chemicznego. Czy można dokonać klasyfikacji procesów recyklingu chemicznego? Jak najbardziej, ale takie studium to odrębne zagadnienie – warto zwrócić natomiast uwagę, że w legislacji Unii Europejskiej nie ma formalnej definicji recyklingu chemicznego.
