Projektowanie biofilne

Życie w mieście przynosi nam wygodę i dostęp do nowoczesnych technologii, ale oddziela od natury, której nie da się ignorować. Projektowanie biofilne stawia człowieka w centrum kontaktu z ekosystemem, tworząc przestrzeń miejską bardziej przyjazną, zrównoważoną i zdrową. Samo pojęcie „biofilia” zostało po raz pierwszy użyte w 1973 r. przez Ericha Fromma w książce The Anatomy of Human Destructiveness, gdzie rozwinął je jako namiętną miłość do życia i wszystkiego co żywe… czy to w osobie, roślinie, idei, czy grupie społecznej. Projektowanie biofilne to koncepcja urbanistyczna i architektoniczna, której celem jest zwiększenie kontaktu mieszkańców ze środowiskiem naturalnym. Bazuje na pierwotnym, instynktownym połączeniu człowieka z ekosystemem, wprowadzając zrównoważony rozwój w planowanie urbanistyczne i projektowanie krajobrazu.

Aspekty projektowania biofilnego

Stephen Kellert, profesor ekologii społecznej, uważany jest za jednego z pionierów projektowania biofilnego. Określił on ramy, w których przyroda w środowisku zabudowanym wykorzystywana jest w sposób w pełni zaspokajający ludzkie potrzeby. Zasady projektowania za priorytet uznają okazywanie szacunku dla natury i zapewnianie wzbogacającego środowiska miejskiego o charakterze multisensorycznym. Koncepcja biofilnego projektowania zawarta jest w kilku aspektach: ...