Poniższy tekst kontynuuje rozważania dotyczące problemów wynikających na tle przepisów art. 26 i 26a, zawartych w rozdziale 8 działu drugiego Ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (DzU z 2020 r. poz. 797, z późn. zm., dalej: u.o.), prowadzone w kilku numerach „Przeglądu Komunalnego” z roku 2019. Praktyka formułuje jednak ciągle nowe pytania i wątpliwości, więc do niektórych problemów warto wrócić.

Dla przypomnienia – z punktu widzenia głównego (wyjściowego) przepisu całego art. 26, czyli ust. 1, obowiązek niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania obciąża, co do zasady, posiadacza odpadów, zaś w przypadku niemożliwości ustalenia, kto jest posiadaczem zgromadzonych odpadów, obowiązek powinien być egzekwowany, uwzględniając domniemanie zawarte w definicji „posiadacza odpadów” (art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.) od władającego powierzchnią ziemi (definicja władającego – art. 3 pkt 44 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; t.j. DzU z 2020 r. poz. 1219, z późn. zm.; dalej P.o.ś.), na której zgromadzono odpady. Obowiązek wynika bezpośrednio z ustawy, jego niewykonanie pozwala na wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej wskazany podmiot do usunięcia odpadów. „Usunięcie” nie jest pojęc...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?