Edukacja przyrodnicza to nie propaganda

W czasach kompletnego zdziczenia obyczajów i zalewu fejkniusów, ejajów i tym podobnych wymysłów XXI w. taka wiarygodność edukatorów musi być mocnym jej elementem. Musi też być bliska codziennemu doświadczeniu i na tyle wszechstronna, by pomagać zrozumieć złożoność współczesnego świata.

Atrakcyjność i wiarygodność przekazu

Atrakcyjność przekazu jest warunkiem zainteresowania odbiorcy. Znam wielu wybitnych znawców tematyki bez umiejętności atrakcyjnego przekazu. Edukatorzy konkurują o uwagę młodych ludzi z mediami społecznościowymi i cyfrową rozrywką. Nie oznacza to oczywiście, by każdy z nich stał się aktorem Tik-Toka, ale jednak musi wykorzystywać opowieść, doświadczenie, terenową obserwację jako nowoczesne narzędzia komunikacji. Wielokrotnie w edukacji środowiskowej brakuje mi „terenu”. Czasem więcej o znaczeniu wody nauczy jedno spotkanie nad wysychającym strumieniem niż wielogodzinny wykład o światowym kryzysie wodnym. Ale też pamiętajmy, że atrakcyjność nie może zastąpić treści. Wiarygodność jest fundamentem jakiejkolwiek edukacji. Rzetelność i uczciwość to wymóg podstawowy. Dobry nauczyciel nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie od razu, ale musi mieć poczucie, że na nieodpowiedziane pytania warto zawsze odpowiedzieć – nawet później. Jeśli czegoś nie wiesz, nie warto iść w przypuszczenia. Lepiej przyznać się do jakiegoś fragmentu niewiedzy. Wiarygodności nie mylmy z nieomylnością. Edukacja przyrodnicza to nie element kampanii wyborcze...