Hajfa to trzecie co do wielkości, po Tel Awiwie i Jerozolimie, miasto Izraela. Niezwykłą jej ozdobą są perskie ogrody, opadające tarasami na stokach góry Karmel. Pośród malowniczej roślinności dominuje, przykryta połyskującą w słońcu kopułą, świątynia bahaitów – najbardziej rozpoznawalna budowla Hajfy.

Współczesna Hajfa uważana jest za „najbardziej pracowite” miasto Izraela. To właśnie tu ulokowano wiele zakładów przemysłowych oraz duży port. Nadmorska dzielnica Hajfy, dawniej zamieszkiwana przez ludność arabską, z roku na rok staje się coraz bardziej nowoczesna, a niewielkie, kamienne domy zastępowane są szklanymi wieżowcami. Świadectwem dawnej dzielnicy są meczety i chrześcijańskie kościoły, które opierają się nowoczesności. Hajfa usytuowana jest na wzgórzu, toteż większość ulic biegnie równolegle do linii brzegowej. Między uliczkami pobudowano schody, dzięki którym można się szybko przemieszczać, pokonując znaczne wysokości. Alternatywą dla nich jest prowadząca na szczyt góry Karmel z samego dolnego miasta podziemna kolejka linowo-szynowa, zwana metrem Karmelit. Kolejka ta jest dobrym sposobem na rozpoczęcie zwiedzania największej atrakcji miasta, czyli tarasowych ogrodów bahaitów.

Religia monoteistyczna

Góra Karmel od czasów starożytnych skupiała uwagę wyznawców różnych bóstw. Jej świętość zapoczątkowali prawdopodobnie Fenicjanie – dawni mieszkańcy dzisiejszych: Izraela, Palestyny i Libanu. Z kolei w źródłach egipskich z XV w. p.n.e. góra nazywana jest nawet „świętym przylądkiem”. W mitologii greckiej Karmel określana jest jako „góra Zeusa”. Z kolei Tacyt, będący jednym z najsłynniejszych historyków rzymskich, przedstawia ją jako „boską górę”. Miał też tu zatrzymać się Jezus, kiedy jego rodzina wracała z Egiptu. Nie może dziwić zatem fakt, że jedna z religii monoteistycznych swoje główne centrum zlokalizowała właśnie tutaj. 

Bahaizm uważany jest za religię, liczącą ponad 4 mln członków, której ideą jest połączenie w sobie wszystkiego co najlepsze z ośmiu wielkich religii i wyprowadzenie z nich jednej obowiązującej – według bahaitów – najlepszej. Bahaici nie uznają władzy duchowej ani żadnej obrzędowości. Sijid Alí-Muhammad (1819–1850) uznawany jest za pierwszego z dwóch ojców założycieli religii bahaickiej. W roku 1844 ogłosił się prorokiem i przybrał imię Báb. Jego prochy złożono w górze Karmel, którą ustanowiono też światową stolicą bahaitów. Budowę sanktuarium rozpoczęto w 1909 r., a po powstaniu w 1948 r. państwa Izrael rozbudowano je i poświęcono w 1953 r. W tym samym roku wyznawcy religii wybudowali mauzoleum o średnicy 11 m, zwieńczone majestatyczną kopułą. Tam również umieszczono doczesne szczątki Bába. Dla bahaitów jest to najświętsze miejsce na ziemi i cel pielgrzymek.

Ogrodowa perfekcja

Według wyznawców bahaizmu doskonałość ludzka płynąć powinna z wewnętrznej harmonii i porządku. Odzwierciedleniem takiego stanu rzeczy jest perfekcyjnie zaprojektowana i uporządkowana natura. Ogrody bahaitów usytuowane na zboczu g&oac...