Legislacyjny wyścig z czasem

W doktrynie prawa konstytucyjnego wskazuje się, iż „(…) upływ kadencji Sejmu i Senatu w myśl powszechnie akceptowanej w państwach demokratycznych zasady dyskontynuacji pociąga za sobą przerwanie rozpatrywania spraw będących przedmiotem prac parlamentu, co oznacza, że «wraz z końcem kadencji wszystkie sprawy, wnioski i przedłożenia, w których nie doszło do zamknięcia prac parlamentarnych, uznaje się za ostatecznie załatwione w sensie niedojścia do skutku» (zob. L. Garlicki, Zasada dyskontynuacji prac parlamentarnych, Studia Iuridica 1995, Nr 28, s. 45). Następny parlament, pochodzący z nowych wyborów, uzyskuje nową legitymację do wypełniania swoich funkcji i nie może podjąć tych przerwanych prac. Najwyżej mógłby od początku inicjować odpowiednie postępowania, gdyby uznał za stosowne rozpatrywanie danych spraw”¹.

Zasada dyskontynuacji

Innymi słowy, zasada dyskontynuacji oznacza „(…) zakaz dalszych prac przez nowo wybrany Sejm nad sprawami rozpoczętymi i niedokończonymi przez Sejm poprzedniej kadencji, w szczególności nad projektami ustaw. W tym zakresie prace parlamentarne zamykają się, a ich spodziewane rezultaty nie dochodzą do skutku”². Zasada ta w jednakowym zakresie odnosi się zarówno do Sejmu, jak i do Senatu. Zgodnie z art. 98 ust. 1 Konstytucji RP, Sejm i Senat są wybierane na czteroletnie kadencje. Kadencje Sejmu i Senatu rozpoczynają się z dniem zebrania się Sejmu na pierwsze posiedzenie i trwają do dnia poprzedzaj...