Od redaktora

Istniejące tendencje do zmniejszania ryzyka zdrowotnego wynikającego ze spożycia wody wodociągowej prowadzą do wzrostu wymagań stawianych wodzie do picia, a przez to do zwiększenia efektów uzdatniania wody. Jednak samo zwiększenie efektywności technologicznej zakładów uzdatniania wody może nie dać zadowalających efektów poprawy jakości wody wodociągowej z uwagi na efekty wtórnego zanieczyszczania się wody uzdatnionej w systemach dystrybucji. Zagadnienia wtórnego zanieczyszczania się wody uzdatnionej w sieci wodociągowej nabrały szczególnego znaczenia w okresie dążenia do poprawy jakości wody do picia, zaprzestania (lub wyraźnego zmniejszenia) dotacji na inwestycje wodociągowe, które są w dużym stopniu realizowane z opłat użytkowników oraz oszczędzania wody przez użytkowników, czego wynikiem jest spadek zapotrzebowania na wodę w miastach i znaczny wzrost czasów retencji wody uzdatnionej w systemach dystrybucji.
Problematyka jakości wody w systemach dystrybucji stała się przedmiotem zainteresowania współczesnej nauki. Pojawił się szereg prac badawczych nad identyfikacją zjawisk zachodzących w sieci wodociągowej, określających metodykę monitoringu jakości wody w sieci i problematykę stabilności chemicznej i biologicznej wody.
Zagadnienia te są w dalszym ciągu problemem otwartym, a przedstawione w Zeszycie artykuły stanowią pierwsze przybliżenie tej tematyki czytelnikom.