Ścieki, koszty i sprawiedliwość
Dotychczas koszty usuwania mikrozanieczyszczeń ze ścieków ponosili głównie operatorzy oczyszczalni i odbiorcy usług. Dyrektywa 2024/3019 próbuje to odwrócić, wprowadzając mechanizmy, które łączą model 3T z rozszerzoną odpowiedzialnością producentów farmaceutyków i kosmetyków – w imię sprawiedliwości środowiskowej i dostępności cenowej usług wodnych.
Dotychczas koszty usuwania mikrozanieczyszczeń ze ścieków ponosili głównie operatorzy oczyszczalni i odbiorcy usług. Dyrektywa 2024/3019 próbuje to odwrócić, wprowadzając mechanizmy, które łączą model 3T z rozszerzoną odpowiedzialnością producentów farmaceutyków i kosmetyków – w imię sprawiedliwości środowiskowej i dostępności cenowej usług wodnych.
Przekształcona dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/3019 w sprawie oczyszczania ścieków komunalnych jest istotnym wyzwaniem dla przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych w Unii Europejskiej. Jej celem jest nie tylko dalsza ochrona jakościowa wód powierzchniowych i podziemnych, ale także dostosowanie systemów oczyszczania ścieków do nowych zagrożeń środowiskowych, w szczególności mikrozanieczyszczeń pochodzących z produktów farmaceutycznych i kosmetycznych.
Skala wymaganych inwestycji, zwłaszcza związanych z wprowadzeniem czwartego stopnia oczyszczania, rodzi pytanie o sposób finansowania nowych obowiązków przy jednoczesnym zachowaniu dostępności cenowej usług wodnych. W tym kontekście kluczowego znaczenia nabiera model 3T (z ang. tariffs, taxes, transfers), który od lat stanowi podstawowe narzędzie analityczne oceny źródeł finansowania usług wodnych.
Jak więc nowa dyrektywa ściekowa łączy model 3T z oczyszczaniem czwartego stopnia i rozszerzoną odpowiedzialnością producenta (ROP)?
