Zużyte opony to problem czy surowiec?
Zima wprawdzie jeszcze trzyma nas w swoich objęciach, ale marzec to miesiąc, w którym powoli odważamy się myśleć o wiośnie, a nawet o gorącym lecie – zaś jako kierowcy musimy pogodzić się z koniecznością ponownej wymiany opon… tym razem z zimowych na letnie. O ile samą wymianę jesteśmy w stanie przeprowadzić dość sprawnie, gdyż sieć punktów wymiany opon w Polsce jest gęsta, to już dalszy sposób postępowania z zużytymi oponami niewątpliwie nas zirytuje.
Dlaczego? Warsztat wulkanizacyjny w trzech przypadkach na cztery zgodzi się przyjąć stare opony, ale… za opłatą (ok. 15–20 zł/szt.). Bezkosztowa utylizacja możliwa byłaby w PSZOK-u, jednak w ograniczonej liczbie (zazwyczaj do 4 szt. rocznie spod jednego adresu). To efekt prawie 20-letnich zaniedbań legislacyjnych we wdrażaniu systemu rozszerzonej odpowiedzialności producentów opon w Polsce, który to system na tle reszty Europy jest anachroniczny i niewydolny.
Nie dziwi więc fakt, że niechciane przez nikogo i zapomniane przez producentów opony masowo trafiają na „dzikie wysypiska” w lasach i na nieużytkach rolnych. Z ankiety przeprowadzonej przez Polskie Stowarzyszenie Recyklerów Opon w 100 gminach i nadleśnictwach (niestety, tylko 64 z tej liczby przekazało dane) wynika, że w ostatnich 5 latach odnaleziono ponad 100 000 sztuk opon porzuconych nielegalnie w środowisku… a przecież gmin w Polsce mamy blisko 2,5 tys.! Już sam ten fakt potwierdza tezę, że ROP w obszarze zużytych opon w Polsce nie funkcjonuje, a dobre samopoczucie branży oponiarskiej oraz resortu środowiska (oparte na regulacji sprzed niemal 20 lat) jest mocno nieuzasadnione.
