Kwaśne ślady miejskiej awifauny
Ptaki są częścią miejskiego krajobrazu, ale ich obecność coraz częściej oznacza wysokie koszty. Kwaśne guano niszczy elewacje, dachy, zabytki i infrastrukturę, dlatego miasta szukają dziś nie tylko metod odstraszania, lecz także sposobów szybkiego wykrywania zanieczyszczeń.
Każdego roku polskie samorządy, wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie, parafie i instytucje kultury przeznaczają dziesiątki, a w dużych miastach setki milionów złotych na usuwanie skutków działalności ptaków synantropijnych (czyli takich, które przystosowały się do środowiska stworzonego przez człowieka – przyp. red.). Największe straty powodują gołębie miejskie, ale w ostatnich latach coraz poważniejszym problemem stają się także mewy srebrzyste – nawet w miastach śródlądowych. Lokalnie dokuczliwe bywają również krukowate, szpaki czy wróble1.
To już dawno nie jest wyłącznie problem estetyczny. Zabrudzone elewacje, gzymsy, rzeźby, pomniki i detale architektoniczne obniżają atrakcyjność turystyczną, wywołują liczne skargi mieszkańców i negatywnie wpływają na wizerunek miasta. Jednak prawdziwe koszty są znacznie głębsze i bardziej wielowymiarowe2.
