Prawo przyrody
Cyceron powiedział: „Dobro obywateli niech będzie najwyższym prawem”. Problem w tym, że „dobro” bywa różnie interpretowane. W prawie przyrody pełno jest nielogicznych definicji, a drzewa obwarowano tyloma obostrzeniami, że czasem aż dziw, że wciąż je sadzimy. Pytanie, co jest ważniejsze: prawo obywateli do pięknych drzew w przestrzeni publicznej czy prawo mówiące o wymaganej odległości drzewa od kabli czy rur?
Człowiek ma tendencję do opisywania otaczającego go świata w klarownych kategoriach. Nie lubimy stanów pośrednich, wyjątków od reguł. Dzielimy więc architekturę na style, muzykę na gatunki, historię na epoki, szukając zawsze najbardziej charakterystycznych reprezentantów tych sztucznych kategorii. Tylko z przyrodą nie jest to już takie proste – brak w niej jasnych granic, są zwykle po prostu umowne. A jak to z umową bywa, może być różnie interpretowana. Język prawa wymaga jednak ostrych narzędzi i precyzyjnych definicji. Podczas próby zdefiniowania przyrody w naszym systemie prawnym pojawiły się biologiczne absurdy. Najgorsze jest jednak to, że prawne potworki stają się definicjami w znaczeniu codziennym, gdzie nie ma powodu sięgać po akty prawne.
