Tawuła szara – profesjonalistka terenów zieleni

Tawuła szara jest spontanicznym mieszańcem Spiraea cana i Spiraea hypericifolia – taksonów, które obecnie nie występują w uprawie szkółkarskiej w Polsce. Krzewy omawianego gatunku mają gęsty pokrój – za sprawą wielu cienkich, delikatnie zwisających pędów. Kształt rośliny jest bardzo podobny do tawuły wczesnej (Spiraea ×arguta), wypartej z uprawy, ze względu na niską mrozoodporność, właśnie przez tawułę szarą. W literaturze podaje się, że osiąga średnio 1,5 m wysokości i podobną średnicę. Liście są niewielkie, długości 2–2,5 cm, wąskolancetowate i licznie osadzone na pędach. Posiadają na całej powierzchni silne owłosienie i przez to szarozieloną barwę (stąd nazwa). Najbardziej dekoracyjnym elementem rośliny są białe kwiaty zebrane w baldachogrona, obficie pokrywające na całej długości zeszłoroczne długopędy. Kwitnienie przypada na kwiecień lub początek maja.

Sprawdzone kultywary

Tawuła szara również nie jest dostępna jako gatunek – w ofertach szkółkarskich występują wyłącznie jej kultywary. Najpopularniejsze z nich i uprawiane w Polsce to: ‘Grefsheim’ – wyselekcjonowana forma Spiraea ×cinerea o nadzwyczaj obfitym kwitnieniu i bujnym, zdrowym wzroście. Pokrój jest identyczny jak u gatunku, z przewieszającymi się pędami, szczególnie podczas kwitnienia. Krzewy czasem dorastają do 2 m wysokości. ‘Graciosa’ – zasadniczo podobna do poprzedniej, ale słabiej rosnąca, do ok. 1,2 m wysokości. Odmiana ta jest warta szerszej popularyzacji – niestety zb...