Równość zaczyna się w cieniu drzew
Park za rogiem nie oznacza jeszcze dostępu. Coraz więcej badań pokazuje, że miejska zieleń – choć formalnie wspólna – w praktyce rozkłada się nierówno. Różnice dotyczą nie tylko przestrzeni, ale też czasu, bezpieczeństwa i kultury użytkowania.
W debatach o zdrowiu publicznym, adaptacji do zmian klimatu i jakości życia w miastach coraz częściej pojawia się równość dostępu do miejskiej przyrody. Zaskakujące, że dyskusje te mają już naprawdę globalny charakter, czego przykładem są dwie całkiem niedawno opublikowane prace w młodym, aczkolwiek już prestiżowym piśmie naukowym, „Urban Sustainability”1, 2. Autorzy zwracają uwagę na takie zagadnienia, które są ważne z perspektywy zarządzania zielenią miejską, i na nie chcielibyśmy zwrócić szczególną uwagę.
