Na stronach Rządowego Centrum Legislacji opublikowano w piątek 10 stycznia br. projekt nowelizacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków autorstwa Ministerstwa Infrastruktury. Projekt ten po pierwsze przekazuje do gmin kompetencje weryfikacji i zatwierdzania taryf, po drugie urzeczywistnia – w postaci taryf progresywnych – forsowaną kilka miesięcy temu przez przedstawicieli Ministerstwa, ideę tańszej wody dla części społeczeństwa.
Ochrona zasobów przyrody polega na dążeniu do zachowania tworów nie tylko przyrody ożywionej, ale także przyrody nieożywionej oraz kopalnych szczątków roślin i zwierząt. Jej celem jest zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego.
Bezpieczeństwo dostaw wody, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych, stanowi kluczowy element zapewnienia stabilności funkcjonowania społeczności. Pomimo istnienia przepisów regulujących standardy jakości wody oraz jej dostarczania – w Polsce brakuje kompleksowych uregulowań prawnych dotyczących zapewnienia ciągłości dostaw wody w wyjątkowych okolicznościach. Przyjrzyjmy się wyzwaniom związanym z bezpieczeństwem dostaw wody na przykładzie kryzysu wodociągowego w Zawierciu oraz działań podjętych w celu poprawy systemu zaopatrzenia w wodę w obliczu zagrożenia.
Czy możliwe jest osiągnięcie przez gminy wymaganych poziomów recyklingu? Gdzie gminy mogą lub powinny szukać na to szansy? Czy bioodpady to jedyna nadzieja na podniesienie wymaganych poziomów recyklingu?
Laboratoria wodociągowe, szczególnie te obsługujące obszary tak złożone jak Górnośląsko--Zagłębiowska Metropolia, stoją przed koniecznością dostosowania się do dynamicznie zmieniających się wymagań rynkowych i regulacyjnych. Czy możliwe jest pogodzenie redukcji kosztów badań z jednoczesnym podniesieniem standardów bezpieczeństwa wody?











