Omawiając w poprzednim odcinku tego cyklu czyny zabronione pod groźbą kary, godzące w walory krajobrazowe, zwrócono uwagę, że początkowo były to wyłącznie wykroczenia ? zarówno w dziedzinie ochrony przyrody, jak i w sferze ochrony zabytków. Sytuacja zmieniła się w drugiej połowie XX w.

Najpierw miało to miejsce w odniesieniu do zabytków, następnie w stosunku do przyrody.

Ustawa z 1962 r. o ochronie dóbr kultury

Do typizacji przestępstw w badanych dziedzinach ustawodawca sięgnął po raz pierwszy dopiero w ustawie z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (DzU nr 10, poz. 48), uznając w art. 73 uszkodzenie lub zniszczenie zabytku za przestępstwo karane:

  • w razie umyślności ? więzieniem do lat 5 i grzywną,
  • w razie nieumyślności ? aresztem do 6 miesięcy lub grzywną.

Pojęcie zabytku obejmowało zabytki zarówno ruchome, jak i nieruchome. Jeżeli przedmiotem uszkodzenia lub zniszczenia był zabytek o walorach krajobrazowych, wtedy art. 73 ustawy z 1962 r. był instrumentem prawnokarnej ochrony krajobrazu.

Warto zwrócić uwagę, że ? według art. 5 pkt 7 ustawy z 1962 r. ? zabytkami mogły być także rzadkie okazy przyrody żywej lub martwej, jeżeli nie podlegały przepisom o ochronie przyrody. Zważywszy, że zabytkiem mógł być przedmiot niewpisany do rejestru zabytków, jeżeli jego charakter zabytkowy był oczywisty, to np. stare, okazałe drzewo mające walory ...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?