Policzyli się ze śladem wodnym
Niewiele polskich miast ma obliczony ślad wodny. Przepisy krajowe i unijne nie nakładają na JST takiego obowiązku, a sama metodologia jest dość złożona. Samorządy, które zdecydowały się na ten krok, zyskały narzędzie pomocne m.in. w lepszym ustalaniu kolejności inwestycji. Wskazują też, że wyniki mogą inspirować działania związane z adaptacją do zmian klimatu. Część miast nie planuje takich obliczeń, ale na bieżąco monitoruje wybrane dane.
– Według metodologii zaproponowanej przez dr. Wiesława Fiałkiewicza z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu ślad wodny miasta definiowany jest jako objętość wody, która została utracona, tzn. nie powróciła do zlewni, z której została pobrana, w granicach administracyjnych miasta. Brane są tu pod uwagę tylko tereny zurbanizowane, z pominięciem obszarów rolnych i przedsiębiorstw przemysłowych prowadzących własną gospodarkę wodną – wyjaśnia Aneta Hołownia, kierownik Referatu Ochrony Środowiska i Energii w Urzędzie Miasta Ełku.
Jak informuje Anna Kowalska, p.o. kierownika Biura Prasowego w Urzędzie Miejskim w Białymstoku, ślad wodny składa się z trzech elementów: ślad zielony, szary i niebieski. Zielony ślad wodny zależy od całkowitej powierzchni terenów zielonych i wielkości opadów, a szary – w głównej mierze od liczebności miasta. Natomiast na niebieski ślad wodny wpływ ma największa liczba składników. Do nich zaliczane są bezpośrednie zużycie wody przez mieszkańców i instytucje publiczne, powierzchnia terenów uszczelnionych czy warunki klimatyczne, dbałość o wysoki stopień oczyszczania ścieków i szczelna infrastruktura podziemna. Kolejnymi są retencja wód opadowych, podczyszczanie wód opadowych przed zrzutem do odbiornika oraz inwestycje na terenie ujęć wody. Do tego dochodzą jeszcze minimalizacja strat wody i zapewnienie równomiernego dostępu do jej zasobów, utrzymanie terenów zielonych, przemysł, a także produkcja energii.
– Pojęcie śladu wodnego nie...
