Dr hab. inż. Magdalena Janus z Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie prowadzi badania nad rozwojem fotoaktywnych materiałów budowlanych, które pozwolą na oczyszczanie powietrza ze szkodliwych substancji. Oczyszczanie powietrza ma być dzięki temu wydajniejsze.

Dr hab. inż. Magdalena Janus, prof. Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie (Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska) pracuje nad rozwojem innowacyjnej technologii.

Dzięki wynikom jej badań ta nowatorska metoda oczyszczania powietrza może stać się bardziej wydajna i tańsza. Prof. Janus niedawno zakończyła swoje badania na Politechnice Berlińskiej (TU Berlin) w Instytucie Building Materials and Construction Chemistry.

Według prof. Janus farby i tynki zawierające specjalne substancje aktywne mogą rozkładać zanieczyszczenia powietrza. Takie materiały są już stosowane i dają dobre rezultaty, usuwając nawet bardzo szkodliwe substancje. Prof. Magdalena Janus w swoich badaniach skupiła się nad fotoaktywnymi materiałami budowlanymi.

Ta fotoaktywność nadawana jest przez wprowadzenie fotokatalizatora w matrycę materiału budowlanego, takiego jak np. gips czy cement. Fotokatalizatorem w moim przypadku jest ditlenek tytanu. Ditlenek tytanu na dużą skalę w Polsce produkowany jest przez Grupę Azoty Zakłady Chemiczne Police S.A. jako tzw. biel tytanowa – biały pigment wykorzystywany w wielu gałęziach przemysłu na przykład jako dodatek do farb, papieru oraz kosmetyków – tłumaczy prof. Janus.

Odpowiednia modyfikacja nadaje temu materiałowi fotoaktywność, czyli aktywność inicjowaną przez światło np. promieniowanie słoneczne. Pod wpływem światła na powierzchni takiego materiału powstają rodniki hydroksylowe, które są w stanie rozłożyć związek organiczny do ditlenku węgla i wody.

Fotoaktywny cement może być na przykład stosowany jako dodatek do ściernej warstwy kostki brukowej. Może być używany również do produkcji elementów betonowych, których powierzchnia nie będzie w przyszłości pokrywana dodatkowymi materiałami.

– Ważne jest, aby taka powierzchnia była oświetlana promieniowaniem słonecznym, widzialnym lub ultrafioletowym, w zależności od stosowanego fotokatalizatora, tak aby proces fotokatalizy mógł zajść. Temat jest niezwykle ciekawy, gdyż z pomocą fotokatalizatora i słońca możemy trudno degradowalne związki rozłożyć do ditlenku węgla i wody – wyjaśnia prof. Janus.

Prof. Magdalena Janus od wielu lat zajmuje się fotokatalizą. W 2006 roku obroniła z wyróżnieniem pracę doktorską pt. „Otrzymywanie i badanie fotokatalizatora z TiO2/C do rozkładu zanieczyszczeń organicznych wody”. Swoje badania na Politechnice Berlińskiej prowadziła w ramach stypendium NAWA. Badaczka jest laureatką Programu im. Bekkera.

Czytaj więcej

Skomentuj