Silny rozwój urbanistyczny współczesnych miast, rozbudowa dróg oraz powiększanie się strefy podmiejskiej powodują ciągłe zmiany w istniejących ekosystemach przyrodniczych. Zwłaszcza w miastach powierzchnie biologicznie czynne uległy znacznej redukcji, a roślinność często ograniczona jest wyłącznie do zieleni niskiej.

W obliczu takich problemów konieczne staje się opracowanie (obok miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) standardów planowania zieleni, które w perspektywie długoterminowej wskażą kierunki rozwoju oraz ochrony terenów biologicznie czynnych na obszarach zurbanizowanych.

Ograniczone wskaźniki

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w polskiej praktyce urbanistycznej stosuje się dwa kluczowe wskaźniki ekologiczno-przestrzenne, które są podstawą planowania zabudowy miejskiej. Są to: TBC ? tereny biologicznie i hydrologicznie czynne (umożliwiające przesiąkanie wody opadowej) oraz określane w odniesieniu do jednostki urbanistycznej elementy ekologicznie aktywne. Ministerstwo Infrastruktury nakłada na inwestorów obowiązek przeznaczenia 25% objętego inwestycją terenu pod powierzchnię biologicznie czynną, ale tylko w przypadku zabudowy wielorodzinnej. Dla zabudowy jednorodzinnej podobnego minimalnego udziału terenów biologicznie czynnych nie ustalono. TBC uwzględnia tereny biologicznie czynne, nie biorąc jednak pod uwagę rozwiązań, mogących mieć wpływ na popr...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?