Współpraca spółdzielcza, jako model rozwoju energetyki lokalnej, jest coraz powszechniej nie tylko rozważana, ale też wdrażana. W wykazie prowadzonym przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa w Polsce zarejestrowanych jest już 691 takich podmiotów.
MP3Posłuchaj tego artykułu
Wykup subskrypcję, aby odsłuchać artykuł w formacie audio.
Prawidłowe ustrukturyzowanie i usystematyzowanie modelu i przypisanie ról poszczególnym interesariuszom stanowi jedno z wyzwań dla spółdzielni energetycznych. Wśród szeregu wątpliwości prawnych, ujawniających się przy kształtowaniu fundamentów współpracy, pojawiają się również te dotyczące możliwości oparcia relacji wykonawczych na fundamentach koncepcji in house.
Spółdzielnia energetyczna jako celowa forma współpracy
W ujęciu funkcjonalnym spółdzielnia energetyczna to element energetyki rozproszonej, czyli modelu opartego na lokalnych źródłach wytwarzania energii, które zasilają lokalnych odbiorców. Definicję spółdzielni energetycznej zawiera art. 2 pkt 33a Ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, który stanowi, że spółdzielnią energetyczną jest spółdzielnia w rozumieniu Prawa spółdzielczego albo spółdzielnia rolników w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o spółdzielniach rolników, której przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub ciepła w instalacjach OZE, obrót nimi lub ich magazynowanie, dokonywane w ramach działalności prowadzonej wyłącznie na rzecz tych spółdzielni oraz ich członków.
Członkami spółdzielni mogą być m.in. jednostki samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorcy. W praktyce najczęściej spotyka się spółdzielnie zrzeszające gminy. Grupa zrzeszonych podmiotów łączy siły, inwestuje we własne źródła odnawialne i rozlicza energię w ramach wspólnego sys...
Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!
Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?
