Kapitał, który rośnie na pniu
Lasy miejskie to nie kosztowny dodatek, lecz fundament zielonej infrastruktury o statusie równym drogom czy sieciom przesyłowym. Choć ich potencjał w zakresie zdrowia publicznego i adaptacji do zmian klimatu jest bezdyskusyjny, wciąż przegrywają walkę o priorytety budżetowe. Czas przestać traktować miejskie ekosystemy leśne jako rezerwy pod inwestycje i zacząć widzieć w nich kluczowy kapitał, który generuje realne zyski społeczne i gospodarcze, daleko wykraczające poza sferę leśnictwa.
Ze względu na bliskość lasów położonych w zasięgu oddziaływania miast liczba pełnionych przez nie funkcji zazwyczaj jest bardzo duża. Oczywiście dominują te pozaprodukcyjne, bo lasy miejskie m.in.: tworząc swoisty mikroklimat, oddziałują korzystnie na mikroklimat miejski; chronią przed wiatrem, hałasem i różnego rodzaju zanieczyszczeniami; zabezpieczają zasoby wody pitnej i gleby; zmniejszają odpływ wód podczas ulewnych deszczy, obniżają temperaturę powietrza, wpływają na redukcję promieniowania ultrafioletowego.
Podkreśla się, że funkcja produkcyjna, gospodarcza ma niewielkie znaczenie, a w praktyce zazwyczaj jest pomijana. W Europie bowiem w świadomości społecznej istnieje przekonanie, że celem lasów miejskich (w tym komunalnych) i podmiejskich jest prowadzenie gospodarki ukierunkowanej na potrzeby wypoczynkowe mieszkańców, a nie maksymalizację produkcji drzewnej, dającej okazję do osiągnięcia dochodów zasilających miejską kasę.
Także lasy będące w zarządzie Lasów Państwowych, a rosnące blisko granic miast czy też na ich obszarze, postrzegane są przez społeczeństwo przede wszystkim jako miejsce wypoczynku i rekreacji, przy czym oczekiwania mogą być w tym zakresie bardzo różne. Znaczenie rekreacyjnej funkcji lasów w miastach dla ich mieszkańców wynika przede wszystkim z czasu jej realizacji, która odbywa się praktycznie codziennie, bez wykorzystania urlopu. Jednocześnie zwraca się uwagę, że w przypadku mieszkańców miast takie czynniki jak styl życia, wyższy poziom d...
