Ochrona zasobów przyrody polega na dążeniu do zachowania tworów nie tylko przyrody ożywionej, ale także przyrody nieożywionej oraz kopalnych szczątków roślin i zwierząt. Jej celem jest zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego.

Bezpośrednio jest ono chronione głównie na terenie parków narodowych i rezerwatów przyrody (zwłaszcza nieożywionej) chroniących odkrywki i utwory geologiczne, zjawiska krasowe, gleby, formacje skalne, wydmy, jaskinie, szatę naciekową, stanowiska skamieniałości, przykłady erozji i innych procesów kształtujących Ziemię. W przypadku rezerwatów przyrody mogą to być rezerwaty typu geologicznego i glebowego, podtypu stanowisk paleontologicznych, form tektonicznych i erozyjnych, skał, minerałów, osadów, gleb i wydm. Ze względu na główny typ ekosystemu w ochronie zasobów przyrody nieożywionej wyróżniamy rezerwaty podziemne, skalne i wydmowe. Pośrednio dziedzictwo geologiczne mogą chronić także rezerwaty przyrody typu krajobrazowego oraz parki krajobrazowe. Pojedyncze twory przyrody nieożywionej lub ich skupiska (źródła, wywierzyska, wodospady, skałki, jary, głazy narzutowe, jaskinie) o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, historycznej lub krajobrazowej chronione są jako pomniki przyrody. 

Od ponad 30 lat do bezpośredniej ochrony dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego, zwłaszcza...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?