Jak się zmienia miejska zieleń?

Kształtowanie miejskich terenów zieleni w europejskich miastach zaczęło się stawać coraz powszechniejsze w XIX w. Zagospodarowywano je tak w drobnej skali, jak i w formie okazałych założeń parkowych; były to parki, skwery, bulwary, promenady, planty, tereny wystawowe czy zieleń towarzysząca ważnym budowlom, takim jak dworce kolejowe, gdzie pełniły funkcję wizytówki miasta.

Parki w miastach dawniej

W końcu XIX wieku zaznaczyła się tendencja kształtowania wszystkich założeń ogrodowych w systemy zieleni miejskiej. Znaczenie zieleni w mieście rosło, bowiem była ona nie tylko elementem upiększającym, ale przede wszystkim miejscem, gdzie mogli odpoczywać mieszkańcy. Zwarta zabudowa i zwiększająca się liczba mieszkańców dziewiętnastowiecznych miast generowała potrzebę znalezienia miejsca odpoczynku od ciasnoty i trudnych warunków lokalowych. Bulwary i promenady, czyli drogi poprowadzone wzdłuż brzegów rzek czy jezior, stawały się atrakcyjnymi miejscami spacerów wśród rzędowych nasadzeń drzew. Tworzone nowe, rozległe parki miejskie w odpowiednio dla nich wybranych miejscach; najczęściej były to tereny nienadające się dla budownictwa i inwestycji gospodarczych, a wprowadzana funkcja rekreacyjna podnosiła wartość sąsiadujących terenów. Nowością w XIX w. stało się kształtowanie zieleni w centrach historycznych miast – w miejscu wyburzanych murów miejskich – tworząc planty. Było to działanie odważne i mocno ingerujące w kształt centrów miast, a do najważ...