Programy rewitalizacji w Polsce

Po drugiej wojnie światowej metodyka działań w dawnej zabudowie miejskiej uległa pewnym przekształceniom czy lepiej – ewoluowała – w szczególności w starych dzielnicach historycznych. Ewolucja ta przebiegała poprzez rozszerzanie się zakresu rzeczowego z jednej strony i zakresu celów i środków z drugiej strony.

Geneza programów rewitalizacji w Polsce

Zakres rzeczowy był sukcesywnie poszerzany: wychodząc od pojedynczego zabytku w kierunku zespołów zabytkowych aż do obszarów zabytkowych objętych ochroną i rewaloryzacją z przesłanek konserwatorskich. W latach 70., włączone zostały w ten zakres również zabytki przemysłowe.
Równocześnie to państwo, poprzez fundusze publiczne, było prawie wyłącznym zleceniodawcą i inwestorem w tej materii.
W połowie lat 70. w Europie Zachodniej obszary chronione zaczęły być postrzegane również w kategoriach społecznych i ekonomicznych, dołączając do kryteriów kulturowych i estetycznych. W Polsce nastąpiło to pod koniec XX w.
Dopiero jednak tekst Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego (ZPORR), opublikowany w 2004 r. upowszechnił, choć z pewnymi oporami, ten sposób postrzegania i analizy. Wybór obszarów dawnej zabudowy, kwalifikujących się do działań interwencyjnych i przekształceń, zaczęto opierać na kryteriach określanych jako „wskaźniki kryzysu” na tych obszarach. Obejmuje to kryteria dotyczące wykluczenia społec...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?