Jeden z najwybitniejszych artystów modernizmu uważał, że zadaniem rzeźbiarza jest kształtowanie i nadawanie znaczenia nie tylko poszczególnym elementom, ale całej przestrzeni wokół nich. Isamu Noguchi w swoich dziełach usiłował zrozumieć i odzwierciedlić piękno natury, a środkami wyrazu były dla niego rzeźba i architektura.
Bogaty i różnorodny dorobek doskonale świadczy o nieustannych poszukiwaniach artysty. W jego dziełach odnaleźć można wpływy różnych stylów oraz kultur, od tradycyjnej sztuki japońskiej, przez biomorfizm i surrealizm, po czyste geometryczne formy modernizmu. Cel Noguchiego ? wzbogacanie przestrzeni publicznych poprzez rzeźbę ? sprowadził jego karierę na niekonwencjonalną i nieznaną współczesnym mu artystom ścieżkę.


Niespokojne życie
Artysta urodził się w 1904 r. w Los Angeles (USA) jako Isamu Gilmour. Pochodzenie (był synem japońskiego poety i amerykańskiej nauczycielki) oraz rozdarcie pomiędzy kulturami Zachodu i Wschodu wywarły ogromny wpływ na jego życie i twórczość. Rodzice rozstali się jeszcze przed jego narodzinami, a ojciec, który ożenił się ponownie, nie angażował się w wychowanie swojego syna. Isamu dzieciństwo spędził z matką w Japonii, pośród fascynujących go krajobrazów, architektury oraz tradycyjnego rzemiosła. Jako nastolatek powrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował edukację. W wieku 15 lat zaczął uczęszczać na prywatne lekcje rzeźby, jednak jego nauczyciel nie dostrzegł w nim talentu. Gdy Gilmour rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Kolumbii, jego matka przekonała go do studiowania rzeźby w Leonardo da Vinci School of Art w Nowym Jorku. Isamu odnalazł swoje powołanie, a po roku studiów zmienił nazwisko na Noguchi. Mając 21 lat, otrzymał stypendium Guggenheima, dzięki któremu wyjechał do Paryża. Tam poznał jednego ze swoich dotychczasowych mistrzów: rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brancusiego. Mimo barier językowych (Noguchi nie mówił po francusku, a Brancusi po angielsku), Isamu przez pół roku pracował jako asystent, przyglądając się pracy i naśladując swojego mentora. To od niego Noguchi nauczył się rzeźbienia w drewnie i kamieniu. W jego późniejszych pracach można odnaleźć również wpływy innych poznanych w Paryżu artystów, w tym Alexandra Caldera.
Po ukończeniu stypendium Noguchi zajął się tworzeniem własnych dzieł. Proste, geometryczne kształty z czasem ewoluowały w bardziej organiczne formy lub były połączeniem obu struktur. Po stypendium przez krótki czas artysta mieszkał w Ameryce, a potem znów wyruszył do Chin i Japonii. Do Stanów Zjednoczonych powrócił w latach 30. XX w., gdzie włączył się w działania aktywistyczne. W tym okresie jego pomniki i rzeźby często zyskiwały polityczny wydźwięk. Artysta rozpoczął pracę nad scenografiami scenicznymi oraz nad dużymi koncepcjami przestrzeni publicznych. Projektował place zabaw, skwery, fontanny i ogrody.
Całe życie podróżował. W Meksyku współpracował z malarzem Diego Riverą i Fridą Kahlo, a we Włoszech zgłębiał techniki rzeźbienia w marmurze. Był rozdarty pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Japonią, która stanowiła dla niego nieustanne źródło inspiracji oraz zawsze zajmowała szczególne miejsce w jego sercu. Artysta zmarł w latach 80. XX w. Jego kilkudziesięcioletni dorobek można podziwiać w wielu krajach na całym świecie, w przestrzeniach publicznych, muzeach oraz wnętrzach mieszkań.


Własny styl
Mimo że Noguchiego zalicza się do ruchu ekspresjonizmu abstrakcjonistycznego, podwójne dziedzictwo oraz nieustanne poszukiwania i podróże ukształtowały w nim indywidualny, niepowtarzalny styl. Znaczący wpływ mieli na niego inni artyści (przede wszystkim rzeźbiarz Constantin Brancusi, architekt i wynalazca Buckminster Fuller oraz malarz Arshile Gorky), wydarzenia w życiu prywatnym (dwukulturowość i brak zainteresowania ojca) oraz otaczające go realia (szczególnie ówczesne konflikty pomiędzy Ameryką i Japoni...