Dla Dominiki Tihanyi to interwencje w sztuce publicznej włączone w proces rewitalizacji miast stają się platformami wspólnego działania, które umożliwiają ludziom odgrywanie aktywnej roli w tworzeniu i kształtowaniu przyszłości miejsca, w którym żyją.
Projekty węgierskiej architekt zawsze korespondują z miastem i mieszkającymi w nim ludźmi, a elementy projektowanego przez Tihanyi krajobrazu i przestrzeni publicznej wyróżniają się, stają się unikalne i specyficzne dla danego miejsca.
Dominika Tihanyi urodziła się w Budapeszcie w 1977 r. W 2002 r. uzyskała dyplom na Uniwersytecie Szent István na Wydziale Architektury Krajobrazu, Konserwacji i Rozwoju, broniąc pracę dyplomową o elementach sztuki współczesnej w architekturze krajobrazu na przykładzie kamieniołomu Pálköve jako ukończonej i jednocześnie niedokończonej przestrzeni artystycznej z potencjałem. W 2000 r. młoda Dominika Tihanyi wraz z grupą podobnie zainspirowanych przestrzenią miasta architektów i architektów krajobrazu wspólnie rozpoczęła prace nad parkiem Millenary usytuowanym w centrum Budy, na terenie byłej fabryki Ganz, zbudowanej w latach 1844?1912. W 1989 r., po zamknięciu Ganz, teren został otoczony gęstą zabudową obszarów mieszkalnych centrum Budy i jego rekultywacja stała się nieunikniona. Millenary Park stał się częścią inwestycji typu brownfield zrealizowaną poprzez ponowne wykorzystanie zdegradowanych terenów oraz obiektów infrastruktury przemysłowej, którym nadano nowe funkcje w procesie projektowania. 
Nowe kierunki 
Millenary Park szybko stał się wzorem dla nowoczesnej, publicznej przestrzeni w Europie, a zespół projektantów wspólnie założył biuro projektowe o trafnej nazwie ?Újirány?, co oznacza ?Nowe Kierunki? (New Direction Group). Założycielami biura są młodzi architekci i architekci krajobrazu: Dorottya Czinki, Árpád Kovács, Gábor Lendvai, Johanna Muszbek, Péter Pozsár, Gábor Szohr oraz Dominika Tihanyi. Obecnie pracując w Újirány, Tihanyi bierze aktywny udział w projektach urbanistycznych, uczestniczy w krajowych i międzynarodowych konferencjach, warsztatach i wykładach na uniwersytetach. W latach 2003?2004 zachłanna na wiedzę pracowała również jako architekt krajobrazu w biurze Ericka van Egeraata, holenderskiego architekta i pisarza, który kieruje praktyką architektoniczną z siedzibą w Rotterdamie z biurami w Moskwie, Budapeszcie i Pradze. W 2004 r. Dominika Tihanyi została przyjęta na University of Applied Arts na Wydziale Architektury. Stopień doktora architektury krajobrazu uzyskała w 2012 r. po obronie pracy doktorskiej, a arcydziełem Tihanyi z tego okresu pozostaje kampania artystyczna wspierająca rewitalizację miejską dzielnicy pałacowej Palotanegyed w Budapeszcie.
Refleksja nad metodologią rewitalizacji miast
Celem grupy Ujirany jest refleksja nad nowymi wyzwaniami miejskimi, przed którymi stoi ciągle zmieniający się świat, wytyczanie nowych kierunków i możliwości rozwoju. Prace grupy Ujirany są próbą odpowiedzi na pytania postawione przez dany czas i przestrzeń, co zapewnia solidne podstawy koncepcyjne dla każdej przestrzeni i stanowi podstawę do projektowania krajobrazu. Grupa projektowa za pomocą architektury krajobrazu i tworzonych interwencji publicznych propaguje zrównoważony rozwój i pomoc w przyjaznym zasiedleniu, a metoda pracy oparta na dyskusji społecznej pozwala tworzyć zintegrowane z miejscem koncepcje projektowe. Według Dominiki Tihanyi architektura krajobrazu może przyczynić się do stworzenia bardziej otwartego, integracyjnego i opartego na współpracy społeczeństwa, które bierze czynny udział w kształtowaniu swojego środowiska i przyszłości. 
Ideologia pracowni jest ważnym czynnikiem tworzenia prawdziwie zintegrowanych planów dla danego obszaru, w celu rozwoju miejsc osadzonych społecznie i kulturowo, w których przestrzeń i ludzie stają się organiczną częścią życia w danym miejscu. 
Grupa Ujirany jest podzielona na dwie sekcje: Ujirany Landscape Architects i Ujirany Architects. Struktura grupy jest otwarta i stopniowo się zmienia, umożliwiając innym młodym profesjonalistom dzielenie podobnych myśli i zasad, aby dołączyć do współpracy. Według Dominiki Tihanyi jako architekci musimy być w stanie współpracować w interdyscyplinarnych zespołach i pracować ze zrozumieniem dla procesów zachodzących w mieście. Sam architekt natomiast nie powinien być indywidualistą. Wymaga to otwartości i pokory. 
Inspiracją dla Tihanyi są prace i publikacje krytyków sztuki współczesnej skupiających się na zagadnieniach antropologii i praktyki artystycznej, wśród których wylicza: Nicolasa Bouriauda, Paula O?Neilla i Claire Doherty oraz architektów takich jak Stan Allen. Podejście antropologiczne pomaga w rekonstrukcji tożsamości miejsca, które, jak wiemy w oparciu o istniejącą wiedzę społeczności, nie jest statyczne.
Zakres projektów pracowni Ujirany ma dużą skalę: projektowanie ogrodów (Paulay Courtyard Garden), rekultywacja i projektowanie miejskie np. plac Etele w Budapeszcie, projekty rewitalizacji miast, jak choćby renowacja miejska dzielnicy Corvin (Szigony Project) czy duże projekty społeczne, jak np. plac Teleki. Dodatkowo pracownia zajmuje się projektowaniem wystaw i instalacji tymczasowych. Ostatecznie wszystkie prace w ten czy w inny sposób łączą się z miastem oraz z ludźmi z niego korzystającymi, którzy są punkte...