Wiele europejskich miast, będących wizytówkami państw na arenie międzynarodowej, podlega złożonym przeobrażeniom. Dążenie do nowoczesności, otwartość na nowe idee oraz zachęcanie do odwiedzania przez turystów są wyznacznikami ich rangi i wpływają na pozytywne opinie.

Berlin, po zburzeniu w 1989 r. słynnego muru dzielącego go na dwa odrębne obszary, przez kilkanaście lat postrzegany był jako jeden z największych europejskich placów budowy. To właśnie wtedy rozpoczął się zakrojony na szeroką skalę proces przemian służących fizycznemu i mentalnemu połączeniu rozdzielonych przez niemal 30 lat części miasta oraz jego mieszkańców. Szybkość i intensywność działań realizowanych zarówno w wielkiej skali, jak i mniejszych inicjatyw podejmowanych w poszczególnych rejonach, stały się pretekstem do krytycznej oceny. Niezależnie od końcowego wyniku, całokształt działań stanowi dziś wyraz narastających oczekiwań społecznych, jest namacalnym efektem dokonywanych zmian i poszukiwania odpowiedzi na potrzeby stosowania nowych rozwiązań, służących wielopłaszczyznowej integracji tak rozległego miasta. I to właśnie dzięki intensywnym przemianom ta europejska stolica zyskała nowy wymiar. Rezultaty działań urbanistycznych i budowlanych, bezpośrednio związanych z kreacją atrakcyjnych przestrzeni publicznych przy udziale zieleni, są dziś doskonale widoczne. Wiele nowo zagospodarowanych obszarów zyskało uznanie w opiniach specjalistów reprezentujących dziedziny związane z planowaniem przestrzennym czy architekturą krajobrazu.

Rządowe centrum

Decyzja o przywrócenia miastu funkcji stolicy Niemiec zaowocowała przekształceniem oraz znaczną rozbudową rejonu dzielnicy rządowej, która zyskała szczególny wymiar i nowoczesne, zaskakujące oblicze. Jest ona zlokalizowana na obszarach Tiergarten i Mitte nad rzeką Sprewą, naprzeciw nowoczesnego głównego dworca kolejowego, w prestiżowym otoczeniu wielu ambasad, agencji medialnych, siedzib organizacji biznesowych, muzeów i placówek kulturalnych. Budynkom rządowym towarzyszy zadbane otoczenie ogólnodostępnych przestrzeni publicznych, tworząc spójny kompleks, rozpoznawalny w strukturze urbanistycznej Berlina.

Architektura

Magnesem przyciągającym odwiedzających są obiekty historyczne. Na jednym końcu znajduje się kompleks pałacowy Bellevue z XVIII w., pełniący funkcję rezydencji prezydenta Republiki Federalnej Niemiec, a na drugim dominujący w tym rejonie budynek Reichstagu (siedziba parlamentu), przebudowany po zjednoczeniu Niemiec przez słynnego Normana Fostera i wyposażony w rozległą kopułę. Atrakcyjności miejsca dopełnia sąsiedztwo z Bramą Brandenburską. Najbardziej znacząca przemiana to jednak wprowadzenie szeregu nowych obiektów architektonicznych. Zlokalizowano tu dwa kompleksy, których położenie ma szczególne znaczenie symboliczne ? stoją one w miejscu dawnego Muru Berlińskiego. Architektura tych budowli, oparta na systemie wielkich betonowych konstrukcji, które przenikają liczne przeszklenia, jest określana jako awangardowa, a na pewno zwraca uwagę i wyróżnia się z otoczenia. Dodatkowo budynki nazwano na cześć wybitnych parlamentarzystów, którzy sprzeciwiali się nazizmowi. Zespoły te, ułożone na jednej osi kompozycyjnej, przenikają zakola rzeki i są połączone mostami. Siedzibę Kancelarii Federalnej tworzy rozległy układ obiektów, które zaprojektował architekt Axel Schultes. Bardzo charakterystyczny jest regularny w formie budynek główny, żartobliwie nazywany przez berlińczyków ?pralką?, ze względu na jego wielkie, szklane i okrągłe otwory okienne, wpuszczające światło do pomieszczeń użytkowych. Zespołowi temu towarzyszy Ogród Kanclerski o wydłużonej formie, usytuowany nad Sprewą, który jest otwierany dla odwiedzających tylko sporadycznie, w wybrane dni roku. Na tej samej osi kompozycyjnej, po stronie wschodniej, wzniesiono kompleks budynków mieszczący biura posłów i urzędników parlamentarnych oraz liczne sale konferencyjne służące do organizowania debat i spotkań. Konstrukcja tych kilkupoziomowych obiektów pozwoliła na stworzenie w ich wnękach niewielkich ogr...