Prof. Jacek Dach (UPP): Chińczycy mają autobusy i taxi na bioCNG z odpadów

W Polsce działa ok. 400 biogazowni, ale tylko jedna biometanownia. Instalacja sąsiadująca z cukrownią w Strzelinie przeciera szlaki dla polskiego biometanu i udowadnia, że z odpadów biodegradowalnych mogą powstawać nie tylko prąd i ciepło. – To jest najprostsza droga, w Europie wręcz zwyczajowa. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie jedyna – komentuje prof. Jacek Dach. 

Otwarta niedawno biometanownia w Strzelinie produkuje gaz zatłaczany do krajowej sieci, jednak jego zastosowań również jest więcej. Udowadnia to największy na świecie rynek biogazowy, czyli Chiny.

Jaką drogą powinni pójść polscy wytwórcy energii z bioodpadów? Wyjaśnia prof. Jacek Dach z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.

Chiny to biogazowa potęga

Chińczycy zbudowali już ok. 125 tys. przemysłowych instalacji biogazowych, z których duża część produkuje biometan. Co ciekawe, nie wszystkie z nich zatłaczają go do sieci gazowej. Wiele sprzedaje gaz na lokalnym rynku pod postacią bioCNG. Przykładem jest tu wspomniana instalacja w Yantai, która przetwarza aż 1000 ton pomiotu kurzego dziennie. To ponad 10 razy więcej przetworzonego substratu niż planuje przetwarzać budowana właśnie biogazownia komunalna w Olsztynie (niedawno odwiedzili ją uczestnicy 3. Konferencji “Odpady ulegające biodegradacji”). – Chińska instalacja produkuje sprężony biometan, czyli bioCNG. To właśnie paliwo dla samochodów jest jednym z najciekawszych alternatywnych produktów biogazowni – mówi prof. Jacek Dach. Na współpracy z takimi instalacjami mógłby skorzystać też m.in. przemysł chemiczny.

Różne gałęzie gospodarki mogą wykorzystywać chociażby dwutlenek węgla, który jest produktem ubocznym przy produkcji biogazu. – Trudno zatem powiedzieć, jaki będzie kierunek rozwoju polskiego biogazu. Mogą to być prąd i ciepło, ale może to być biometan i wszystkie jego zastosowania – podkreśla ekspert. Podaje tu przykład Poznania, który część swoich autobusów zasila paliwem wodorowym. Jednocześnie tamtejszy transport miejski należy do najdroższych w Polsce. Tymczasem biogaz w okolic produkuje chociażby instalacja przy oczyszczalni ścieków w Koziegłowach. Zdaniem prof. Dacha ten gaz oczyszczony do biometanu mógłby “w bardzo tani sposób zazielenić transport publiczny w całym Poznaniu”.

Szewczyk (“Orli Staw”): Budujmy biogazownie komunalne… ale z głową! [WIDEO]

Biogazownie komunalne nadal raczkują

Polski rynek biogazu komunalnego rozwija się jednak powoli, a jedną z barier są trwające bardzo długo procedury administracyjne. – Podam tu przykład instalacji w zachodniej Wielkopolsce, gdzie inwestor ubiega się o decyzję środowiskową od prawie czterech lat. Na domiar złego, jest ona niemalże technologiczną kopią już działającej biogazowni w Przybrodzie, o której wiemy, że działa bez zarzutu i nie generuje żadnych uciążliwości – zauważa prof. Dach. Różnica jest taka, że obiekt w Przybrodzie (należący do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu) jest biogazownią rolniczą o mocy do 0,5 MW. Takie instalacje korzystają z administracyjnej “szybkiej ścieżki”, w przeciwieństwie do biogazowni komunalnych.

Ekspert podkreśla, że na drodze do budowy biogazowni często stają też protesty społeczne, niekiedy podsycane przez “walkę polityczną na gminnym poziomie”. 

Ukraiński biogaz kwitnie w cieniu wojny