![ad1a H2 [13.01-20.10.26] AHK](https://portalkomunalny.pl/wp-content/uploads/2026/10/baner-h2.jpg?pas=10650379442610222133)
Łącznie artykułów: 139.
W Polsce powstaje rocznie ponad 4,76 mln ton odpadów żywności. Najnowsze badania pokazują skalę problemu i zmiany nawyków konsumentów. Dla samorządów to wyzwanie związane z ograniczaniem ilości odpadów, selektywną zbiórką i przetwarzaniem bioodpadów.
Instalacja komunalna nie musi biernie czekać na to, co do niej trafi. Może wspólnie z gminami wpływać na sposób zbiórki, jakość poszczególnych frakcji, a nawet na koszty całego systemu. Wielkopolskie Centrum Recyklingu w Jarocinie osobno zbiera popiół, rozdziela bioodpady kuchenne od zielonych, produkuje kruszywa, polepszacze glebowe i energię. – Problem trzeba traktować jako wyzwanie i nie należy czekać – mówi prezes WCR Agnieszka Pachciarz.
Grupa KOM-EKO S.A. od lat konsekwentnie inwestuje w nowoczesną infrastrukturę recyklingową, dzięki czemu dysponuje dziś jednym z większych centrów w południowo-wschodniej Polsce. Obiekt obsługuje m.in. 48 tysięcy ton żółtego worka, system kaucyjny oraz prowadzi kompostowanie odpadów bio i zielonych.
Bioodpady stanowią największą frakcję wśród odpadów zbieranych selektywnie, a jednocześnie właśnie tutaj pozostaje jeszcze duży potencjał poprawy wyników recyklingu. Odpowiednio zagospodarowane mogą być nie tylko źródłem kompostu, ale również biogazu, energii elektrycznej i ciepła. – Z odpadów jesteśmy w stanie wytworzyć energię – podkreślił prof. Wojciech Czekała.
Jakie są największe wyzwania dla gospodarki odpadami? Bioodpady, gruz, tekstylia i mały sprzęt elektryczny mogłyby pomóc w osiąganiu poziomów recyklingu, ale dziś zbyt często obnażają słabości systemu: złej jakości zbiórkę, przewlekłe procedury, wysokie koszty i ryzyko pożarów. O tych zagrożeniach w rozmowie z Tomaszem Szymkowiakiem opowiedział przewodniczący Rady RIPOK, Piotr Szewczyk.
Od Warszawy i Gdańska po Olszowę i Słajsino – instalacje komunalne szukają dziś własnych sposobów na domknięcie systemu. Jedne inwestują w spalarnie, inne w biogaz, kompostownie, RDF i niezależność energetyczną. Wszystkie mierzą się jednak z tym samym pytaniem: jak przetwarzać coraz trudniejszy strumień odpadów przy rosnących kosztach i ubywających surowcach? Odpowiedzi szukaliśmy podczas ostatniego panelu dyskusyjnego na 30. Konferencji Kompleksowa Gospodarka Odpadami w Pobierowie.
Gminy gonią poziomy recyklingu, ale najwięcej rezerw kryje się w najtrudniejszych frakcjach: bioodpadach wrzuconych do odpadów zmieszanych, gruzie, tekstyliach i ZSEE. Każda z nich może poprawić poziomy odzysku, jednak wymaga nowych technologii, dużych pieniędzy i zmian w prawie. Rozmawialiśmy o nich podczas 30. Konferencji Kompleksowa Gospodarka Odpadami w Pobierowie.
Przedsiębiorcy, których inwestycje przyczynią się do wzmocnienia potencjału polskiego sektora biogazu, mogą ubiegać się o dotację lub pożyczkę – przekazał Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Nabór wniosków potrwa od 31 sierpnia do 30 listopada br., a budżet wynosi 400 mln zł.
Naukowcy opracowali metodę, która pozwala wykorzystać związki pochodzące z odpadów z tworzyw sztucznych i biomasy do produkcji składników żywności. Z pomocą zmodyfikowanych drożdży uzyskali m.in. białko, tłuszcze, witaminy i substancje odpowiadające za smak. Na ich bazie powstały wysokobiałkowe ciastka uformowane w drukarce 3D.
O wynikach recyklingu coraz częściej decyduje nie sam sposób organizacji zbiórki, lecz jakość konkretnych strumieni odpadów oraz możliwości ich dalszego przetwarzania. Bioodpady, tekstylia, odpady budowlane, frakcja resztkowa i problemowe tworzywa pozostają jednymi z największych wyzwań dla gmin i instalacji. Równolegle zakłady przetwarzania odpadów muszą przygotować się na nowe zadania, rosnące ryzyka i presję kosztową.
Choć na razie ETS 3, włączający do systemu handlu emisjami rolnictwo, pozostaje w sferze planów, już dziś warto zadać sobie pytanie, jaki miałby wpływ na rynek – w tym na rynek biogazu i biometanu.
Recykling odpadów żywnościowych poprzez kompostowanie i fermentację beztlenową może zmniejszyć ich wpływ na klimat nawet o 89%. Jak jednak wynika z najnowszych badań opublikowanych w „Nature Food”, głównym wyzwaniem dla branży pozostaje mikroplastik. Szacuje się, że wraz z nawozem z bioodpadów do gleby może trafiać nawet 20 tysięcy ton zanieczyszczeń rocznie.
Choć Polska nie jest już „biometanową białą plamą” na mapie Europy, to nadal tylko jedna instalacja zatłacza „zielony gaz” do sieci. Polska Spółka Gazownictwa ma już jednak plany, by w najbliższych miesiącach przyłączyć do niej kolejne biometanownie. Zapowiada to dr inż. Andrzej Żero, ekspert ds. dekarbonizacji sieci gazowej w PSG.
Blisko 180 mln zł ma kosztować budowa bioelektrociepłowni w gdańskim Zakładzie Utylizacyjnym. Instalacja będzie przetwarzać odpady organiczne w zamkniętym procesie technologicznym, ograniczając uciążliwości zapachowe i wzmacniając miejski system gospodarki obiegu zamkniętego.
Łatwiejsza ścieżka przyłączenia do sieci, priorytet dla prądu z biogazowni oraz mniejsze obciążenie formalnościami: to jedne z najważniejszych zmian, jakie tzw. ustawa sieciowa wprowadza dla polskiego rynku biogazu. Czy odblokują one rynek i zrobią miejsce dla zielonej energii z tego źródła? Bez wątpienia na to właśnie liczy branża.
Biogaz i biometan od dekad nie mogą zaprezentować w Polsce swojego prawdziwego potencjału. Czy zmieni to projekt nowelizacji ustawy o OZE, oznaczonej numerem UC332? Zawiera on wszak wiele z tych zapisów, które wcześniej znajdowały się w ustawie wiatrakowej. Z drugiej strony znajduje się w nim też część zapisów wspierających rynek wiatraków, co rodzi pytania o jego dalsze losy.
W Niemczech działa niemal 10 000 biogazowni, w Polsce tylko ok. 440. Biometanowni za Odrą jest kilkaset, a u nas jednej z dwóch gotowych nadal nie udało się otworzyć. Nic dziwnego, że eksperci od lat spotykają się, by poszukać odpowiedzi na pytanie: jak odblokować polski rynek? Nie inaczej było podczas wiosennej Konferencji Green Gas Poland, podczas której porozmawialiśmy z Arturem Zawiszą, byłym posłem, a dziś prezesem Unii Producentów i Pracodawców Przemysłu Biogazowego i Biometanowego.
Wyrzucanie śmieci może działać o wiele lepiej niż nam się wydaje. Potrzeba do tego naklejek z kodami QR i pojemników ważących odpady, a następnie przypisujących je do konkretnego gospodarstwa domowego. To nie sci-fi, a podstawa systemu PAYT, który Ministerstwo Klimatu i Środowiska najpierw chciało wprowadzić w nowelizacji „czystościówki”, by później z tych planów się wycofać. W mojej ocenie jest to błąd.
Wielkopolskie Centrum Recyklingu w Jarocinie od lat pokazuje, że instalacja komunalna nie musi ograniczać się do przyjmowania i sortowania odpadów. Może także wytwarzać z nich konkretne produkty – nawozy, kruszywa, energię, a wkrótce być może również biometan. O planach spółki opowiedział wiceprezes spółki Wojciech Urbański.
Przed inwestorem decydującym się na budowę biogazowni stoi wiele ważnych pytań – między innymi o to, na jaką technologię powinien się zdecydować. Kluczowy będzie tu wybór między fermentacją suchą a mokrą. Od czego powinien on zależeć? Przede wszystkim od tego, jakie odpady mają trafić do instalacji.
Polacy często deklarują, że segregują odpady; problem jednak w tym, że zawartość czarnego worka pokazuje coś innego. W odpadach zmieszanych wciąż ląduje wiele surowców, które powinny trafić do kolorowych pojemników albo PSZOK-ów. Podczas Konferencji MBP wydawnictwa Abrys opowiadał o tym Przemysław Kuna z firmy Interzero.
Branża biogazu i biometanu czeka na przyjęcie prawa o systemie aukcyjnym. To mechanizm wsparcia, w którym państwo organizuje przetargi, gwarantując producentom biometanu stabilną cenę i odbiór przez określony czas. Odpowiednie przepisy zostały zawetowane przez prezydenta wraz z całą ustawą wiatrakową, w której się znalazły. Czy wystarczą one do odblokowania polskiego potencjału biogazowego? W czasie konferencji Green Gas Poland zapytaliśmy o to byłą minister klimatu i środowiska, Annę Moskwę, dziś reprezentującą Unię Producentów i Pracodawców Przemysłu Biogazowego i Biometanowego.
Władze polskich miast stoją dziś przed ogromnym wyzwaniem. Od lat wzrasta ilość generowanych odpadów, ale też wymagania dotyczące właściwego ich zagospodarowania. Z drugiej strony samorządy potrzebują coraz więcej taniej, lokalnie produkowanej energii. Czy te dwa problemy mogą zmienić się w jedno rozwiązanie? Tak – i już dziś udowadniają to nasze gminy.
W "czarnym worku" kryje się niemal wszystko: od opakowań, przez bioodpady, po zabawki i baterie. Dlaczego tak wiele surowców wyrzucamy do zmieszanych i jak to zmienić? Takie pytania postawili eksperci podczas Konferencji „Mechaniczne i Biologiczne Przetwarzanie Odpadów. Odzysk Surowców i Energii. Efektywność Zakładów” wydawnictwa Abrys.
Do kosza na odpady zmieszane dalej wrzucamy bioodpady, tekstylia, papier i aluminium – to wynik badania przeprowadzonego przez Interzero Polska we współpracy z Politechniką Częstochowską. Ilość marnowanych w ten sposób surowców powinna nas skłaniać do tego, by wdrożyć rozszerzoną odpowiedzialność producenta dla kolejnych frakcji odpadów.
