Do najistotniejszych zagadnień w kontekście funkcjonowania miast należy kwestia dotycząca właściwej organizacji ich systemu żywnościowego. Strategie zrównoważonego rozwoju terenów zurbanizowanych bezwzględnie powinny odnosić się do spraw związanych z ich bezpieczeństwem żywnościowym, a także zapewnieniem krótkich dróg transportu z miejsca produkcji żywności do miejsc jej spożycia. 

Kolejną, prócz wyżej wymienionych, ważną kwestią  jest jakość dostarczanych produktów. Nie bez znaczenia jest również planowanie jak najmniejszego zużycia zasobów energetycznych w procesie produkcji jedzenia. Jednocześnie w dużych aglomeracjach miejskich Europy coraz więcej mieszkańców chce utrzymywać ogrody przydomowe lub ogrody społeczne. W całym łańcuchu systemu żywnościowego miast nie są one może istotnym ogniwem pod względem ilości otrzymywanych z nich owoców i warzyw, ale stanowią ważne punkty życia społecznego. Ogrody te są bowiem miejscem spotkań z sąsiadami i edukacji najmłodszych w zakresie pozyskiwania jedzenia. Coraz więcej publikacji naukowych wskazuje na pozytywny wpływ tego typu obiektów na samopoczucie mieszkańców: na możliwość odpoczynku blisko domu, a także tworzenie więzi społecznych, co jest istotne dla zdrowia – zarówno psychicznego, jak i fizycznego.

Zdrowe, przystępne, zrównoważone

Kwestie bezpieczeństwa żywnościowego w obliczu zmian klimatu i utraty różnorodności biologicznej uwzględnia się w działaniach  instytucji Unii Europejskiej, m.in. w ramach Europejskiego Zielonego Ładu. Jednak w wielu miastach już od lat działają inicjatywy, które można uznać za dobre i warte naśladowania. Miastem, którego władze od wielu lat działają na rzecz budowania zarówno zaplecza, jak i świadomości społecznej systemu żywnościowego aglomeracji, jest Paryż. Działalność rolnicza rozwijała się w regionie Île-de-France równolegle z rozwojem terenów zurbanizowanych. W drugiej połowie XIX w. rolnicy zaczęli kształtować działalność w mieście, dostosowując się do miejskich ograniczeń. Najlepszym tego przykładem były mury owocowe na przedmieściach Paryża: w Montreuil hodowano brzoskwinie na masową skalę, rozpinając drzewa na murach. Ściany nagrzewały się, tworząc odpowiednie warunki termiczne dla dojrzewania owoców. Pod koniec XIX w. na ok. 300 ha utrzymywano ok. 600 km murów. W 1912 r. w regionie Île-de-France działało łącznie 2455 rolników, przeszło 1,5 raza więcej niż pod koniec XIX w., jednak w latach 60. XX w. ich liczba znacznie zmalała, m.in. w wyniku nowej polityki planowania przestrzennego. Obecnie działalność rolnicza przybiera nowe formy mieszczące się w pojęciu rolnictwa miejskiego i wspierane przez władze Paryża.

Oblicza miejskiego rolnictwa 

Rolnictwo miejskie zdefiniować można jako ogół czynności związanych z rolnictwem i hodowlą zwierząt, które odbywają się w mieście lub w jego najbliższym otoczeniu. Praktyki rolnicze mogą mieć różną lokalizację – np. na ścianach czy dachach budynków, a także pod ziemią, a co za tym idzie inne metody uprawiania żywności, np. w gruncie, w skrzyniach na wolnym powietrzu, hydroponicznie czy w szklarniach. Działalność może mieć także formę in...